Moederveld

Inleiding
‘Moederveld’ is de eerste in een reeks columns waarin ik vertel over het sterven van mijn moeder (januari 2013) en hoe haar dood een nieuwe fase betekent in mijn relatie met haar.
Ze was ‘om den dooien dood’ geen makkelijke moeder, maar ik heb erg veel geleerd doordat zij mijn moeder was. Ze overleed, hoogbejaard, in 2013, maar ze is natuurlijk niet uit mijn leven verdwenen…
Riet 1953 - 004 Rietje bij mama op de armLaatst kwam er weer een nieuw facet in mijn bewustzijn van haar invloed, en in een innerlijk onderonsje’ vroeg ik haar:
‘Mam, waarom was jij mijn moeder?’
‘Om je uit te dagen,’ was haar antwoord.
En zo is het. Opnieuw kwam het besef van dat gegeven bij me binnen.
Ter ere van haar heb ik speciaal voor Moederdag (2016) de 13 blogs gebundeld die ik schreef over haar sterven en hoe dat – ook met terugwerkende kracht – onze relatie veranderde.
Ik kreeg er destijds veel reacties op. Van herkenning, ontroering; en de vraag of men de blogs door mocht sturen. Natuurlijk mag dat.

Een maand na haar heengaan:

Zojuist reed ik voor een boodschap een stukje richting Den Bosch en een vlaag van weemoed trok door mijn gemoed. Ruim een maand geleden stierf daar, in een verzorgingshuis, mijn 92-jarige moeder. Voortaan geen afspraakjes meer om haar op te halen en samen naar Zaltbommel te rijden voor een kopje thee in grandcafé De Verdraagzaamheid (!), of naar de Molen in Nieuwkuyk of De Rustende Jager in Helvoirt, of waar we maar ook neerstreken op onze ritjes door het Brabantse land. Gister nog schreef ik:

Vandaag voel ik me vrijer en energieker dan lange tijd hiervoor. Dat heeft
er zeker mee te maken dat Jeanne van Rooij-Goedmakers, mijn moeder, plaats heeft gemaakt in de aardse dimensie. Dat ‘moederveld’ dat evenzogoed dragend en steunend was, was ook bindend en drukkend, besef ik.
Tegelijk voel ik me meer verbonden met mijn moeder in die zin, dat ik haar houding in het leven van ‘niet flauw zijn’ in mij voel als een grondende innerlijke stem. ‘Niet flauw zijn’ is geen aansporing meer om me gevoelig en gekwetst tegen af te zetten, maar een welkome leidraad bij wat me te doen staat om nog meer ‘mij’ te worden.
Ik ben deze maand als vanzelf heel krachtig bezig met het opmaken van de balans van mijn leven. Ik voel schaamte, spijt, Weltschmerz en wat dies meer zij, en het is goed. Ik ga er niet aan ten onder. Ik ervaar het als helend, openend. En daar zing ik dan zo nu en dan een woordeloos lied mee mee. Daar word ik stil van.