Inhouden en Afwachten, Moeders en Maandvrouwen, Pittige Pita, Kraai en nog meer

Vanochtend tijdens mijn ochtendritueel kreeg ik een hernieuwd inzicht: me inhouden en afwachten zijn ingebakken bij mij. Het zijn twee eigenschappen die goed van pas kunnen komen, maar die ook heel ondermijnend kunnen zijn. Dat laatste deden ze tot voor kort weer eens langer dan mij lief is. Tjongejonge.
Dat inhouden heb ik van mijn vader, dat afwachten van mijn moeder – hoe ’n dobber zij daar ook aan had, ze deed het eindeloos. Onder meer wachtte ze op de tijd dat zij en mijn vader weer volop samen zouden gaan fietsen. Die tijd kwam niet, want hij overleed ver voor zijn pensioen en zij bleef als 48-jarige weduwe achter met drie flinke dochters en een klein jongetje van zes. Ik was de derde dochter, zestien jaar oud.

In het kader van ‘ontdek aanwijzingen voor jouw levensmissie in wie je vader en moeder zijn’ raad ik je aan om – zo lang ze er nog zijn – je ouders te bevragen over hun leven. Je gaat er zoveel van begrijpen over haar en hem, over jezelf, over het niet-maakbare van het leven. En je compassie bloeit op: voor hen en voor jezelf.
Het resultaat van mijn interview met mijn moeder, opgetekend een aantal jaren voor ze op 92-jarige leeftijd overleed, kun je hier lezen. (Neem er de tijd voor, als je het wilt te lezen; voor hapsnap tussendoor leent dit document zich niet.)

Degenen die mij al langer volgen, weten dat ik al jaren het pad van de 13 Wijze Maandvrouwen bewandel. Dit zijn 13 Oermoeders, ‘Clanmoeders’ uit indiaanse overlevering, die samen de kwaliteiten en talenten van het vrouwelijke vertegenwoordigen. Ik geef er elk jaar een jaartraining over van 13 zaterdagen, van januari tot januari.

N.B. Vanaf september bied ik ook de mogelijkheid van een ‘losse’ wijze vrouwen-ochtend (of middag of avond) aan het begin van elke maand. Ik help je om je af te stemmen op de betreffende maandvrouw, zodat je haar de rest van de maand als inspiratiebron met je mee kunt laten wandelen. Interesse? neem contact op, dan heb je mogelijk inspraak in welk(e) dag(deel) het wordt! Zegt het voort! Details volgen nog.)

In juni is ‘Verhalenvertelster’ de vrouw van de maand. In het kielzog van deze Wijze Vrouw ontmoette ik een deel van mijzelf dat zich aandiende als Pittige Pita. Zo maakte ze zich kenbaar:

Ik ben Pita. Riet kent mij nog niet heel goed. Maar oh, ik ben er al zo lang. Ik wacht mijn tijd af. Ik ben er en blijf, ook al heeft Riet het zo lang al druk met ba-lan-ce-ren, het-juiste-doen, aardig-gevonden-willen-worden, meegaan-met-de-stroom. Dat heeft veel moois gebracht, daar niet van, maar genoeg is genoeg. De tijd is rijp. De tijd is rijp voor mij: Pita de Pittige. Ik zorg ervoor dat ze van binnenuit zegt waar het op staat. Vertrouwend op haar eigen, opgebouwde levenswijsheid en gevoel voor natuurlijke balans. Natuurlijke balans is écht iets anders dan vlees noch vis, tussen twee uitersten de comfortzone kiezen, ingegeven door ideeën en concepten.
Ik ben Pita de Pittige. Ik zeg waar het op staat. Ik ben recht voor mijn raap. Soms kom ik hard over, ja. Maar ik houd mij er niet mee bezig hoe ik overkom. Ik ben aan-we-zig, hier en nu. In contact. En ik zeg wat ik zie, denk, voel.
Met mij kun je vaak zat ook lachen. Omdat ik precies benoem wat er speelt, waar omheen werd gedraaid tot ik er mijn zegje over deed. Bevrijdend lachen. Dat is het effect dat ik vaak heb. Is het niet op de omstanders, dan toch op de brave Riet. Of de Verlegene, of de Verstandigste.
Ik ben Pita de Pittige, geschoold door Riets moeder, die een mond had zonder blad ervoor. Mijn leermeesteres.

Ze heeft me immens geholpen, de afgelopen juni-weken. Met overtuigingen waarmee ik mij inperk, maakt zij korte metten. Ik voel weer ruimte, mijn innerlijk vuur krijgt zuurstof: ik adem vrijuit en heb plezier.
Misschien heb jij ook zo’n ‘subpersoon’ die binnen in je staat te trappelen om uit de kast te mogen? Of eentje die tegen jouw zin zoveel ruimte inneemt, dat je er niet aan ontkomt hem/ haar eens expliciet aan het woord te laten, om zodoende weer in balans te komen? Tip: doe ‘ns een sessie ‘Voice Dialogue’, waarin ik je zo coach, dat je gegarandeerd luistert naar de innerlijke stem(men) die zich roeren. Anderhalf uur ruimte voor je pure natuur, met een flinke boost voor de wijsheid die je in je hebt. (Lees bijvoorbeeld de ‘recensie’ van Gabriëlla, die laatst bij me was en me achteraf deze testimonial stuurde.)

Ik wens je een fijne zomer, met de groeten van het dier dat vandaag opvloog uit mijn krachtdierenverzameling: de Kraai.


Wordt vervolgd.

De koffer en de sleutels – over innerlijk leiderschap

Stel, je hebt een koffer. Zo’n mooie, oude bruine koffer met leren hoekjes. Je hebt hem al zolang als je leeft in je bezit. Er zit een groot etiket op. In fraaie lettertypes en verschillende kleuren inkt staan daar woorden en zinnetjes op geschreven. Die woorden en zinnen verwijzen allemaal naar wat jij in huis hebt: de kwaliteiten die je hebt meegekregen, je talenten, je innerlijke weten, je levenskracht, jouw verbinding met de bron waaruit je voortkomt, en je vermogen om van je struikelblokken klompjes goud te maken, het goud van doorleefde ervaring. Kortom: in die koffer zit precies alle bagage die jij nodig hebt om jouw aardse bestaan ten volle te leven, met alles erop en eraan. En het fraaie is: die bagage groeit met je mee.
IMG_0616_kleinZo’n ‘koffer’ hebben we allemaal. Natuurlijk bestaan er vele vormen of vormeloze varianten van, maar voor het verhaal dat ik wil vertellen, vind ik een koffer een mooi beeld. Een schatkist kan ook, maar dat wordt zo’n gesjouw, terwijl je op reis bent. Hoe dan ook, je hebt zo’n bundel potentie als geboortegeschenk meegekregen, en dat weet je. Of ben jij het vergeten…?

Je hebt het druk. Met het dagelijks leven, je werk, de mensen om wie je geeft, je huis, je plannen, alles en iedereen waar je wat mee moet of wilt. Of je zit in een crisis, een overgang, een verlies.
Je ervaart onrust, spanning, angst, stress, verdriet. En verlangen. Je verlangt naar rust, balans, vertrouwen, warmte, plezier. Je wilt zo graag houden van je leven zoals het is, ervan kunnen genieten. Dat lukt maar met mate. Niet genoeg. Niet meer. Te vol, te veel, te erg, te druk.
Dan wordt het tijd dat je je koffer van zolder haalt, of je schatkist uit de kelder. Dat je het stof eraf blaast en hem tadaaa… open maakt! Zodat je (weer) toegang hebt tot jouw innerlijk potentieel om je leven te leven zoals het bedoeld is: met diepgang en plezier.
Hoe? Met de sleutels natuurlijk. Maar waar zijn die? Hoe zien ze eruit? Heb je ze ooit wel gehad, maar ben je ze kwijtgeraakt?

Er zijn mensen die in hun eentje vanuit hun koffer leven. Maar volgens mij zijn dat er niet veel. We hebben reisgezelschap nodig, tips onderweg, steun. En passende sleutels om bij onze persoonlijke bagage te kunnen.
Ik ben zo’n type dat bij diverse sleutelboeren heeft aangeklopt om mijn koffer te kunnen openen. Ik heb diverse leraren/ inspirators/ helpers gehad en ik heb veel van ze geleerd. Zo heb ik in de loop van mijn leven een set sleutels verzameld en gesmeed, waarmee ik – linksom of rechtsom – altijd weer mijn koffer in kan duiken en er kan vinden wat ik nodig heb.
Al vanaf ik ging ervaren hoe ik bij mijn eigen bagage kan, ben ik enthousiast om anderen te helpen om bij de hunne te kunnen. Daar houd ik van. En mijn ‘sleutels’ zijn niet uniek. Ze behoren tot het menselijke sleuteldepot, zijn te vermenigvuldigen en delen. Hoe dan ook: mijn sleutels blijken ook te werken bij anderen, en ik blijf er met mensen die bij mij aankloppen, aan schaven en slijpen. Ik heb er inmiddels vele honderden uitgedeeld in de begeleiding die ik geef en in wat ik schrijf.
Sleutels. Ingangen. Wegen om mensen als jij te brengen bij hun eigen weten, bij hun innerlijk vuur, bij hun liefde voor zichzelf en voor het Leven. Als een soort ‘vroedvrouw’ sta ik mensen bij bij de geboorte van een stukje van hun volle zelf, hun oorspronkelijkheid, hun eigen innerlijk weten.

Aan mijn sleutelbos
• Ik kan je bijvoorbeeld in gesprek brengen met je buikpijn, zodat je verstaat wat die zegt. Of met de wijze vrouw in jou of het onbevangen kind. Met je schuldgevoel of je perfectionisme die, na door jou erkend te zijn, best een stapje terug willen doen.
• Of ik laat je ervaren hoe je in de lijn van je voormoeders/ voorouders staat en welke kracht er schuilt in wat je hebt meegekregen.
• Ik kan je terugvoeren naar je geboorteafspraken met je ouders– en daarmee naar de afspraken met je zelf, je wezen; een tip oplichten van de sluier wat je zielsplan is, en de relatie met je ouders ophelderen en helen.
• Ik stuur je de natuur in  en leer  je je aandacht zo te richten, dat je antwoorden op actuele vragen kunt ontvangen via een boom, rivier, de wolken, een vogel, een ree…
• Door je op te stellen in het wiel van verandering met z’n vier windrichtingen, laat ik je ervaren waar je vandaan komt en waar je naar op weg bent – en hoe je thuis kunt komen in het Nu.

Kathalijn:

Goed genoeg is ook goed, weet ik nu. Jij geeft alle ruimte, zodat kan komen wat komen wil en dat het goed is. Ik heb niet de illusie dat mijn valkuilen er nooit meer zullen zijn, maar ik raak niet meer in paniek en heb vertrouwen in mijn eigen zelfsturende vermogen. Ik kan nu op adem komen met mezelf. Therapie is het niet voor mij. Het gaat niet om genezen in westerse zin. Door de handvatten die jij geeft, leer ik op een andere manier naar mijn leven te kijken en er luchtigheid en licht in te brengen. Ik accepteer mezelf meer en meer. Dit is wie ik ben.

Emmy:

In de jaartraining wordt een levensader aangeboord; ik ontdek stukjes in mezelf waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Ik voel me al heel lang aangetrokken tot indiaanse vrouwenwijsheid, maar kwam er steeds niet aan toe. Nu kan ik maandelijks wat ik in me heb, mijn waarheid, vertalen naar een creatief ding. Dat levert me heel veel op. Het is alsof ik dat blik met kwaliteiten dat ik altijd al in mijn bezit had, dankzij de blikopener die jij maandelijks geeft, open kan maken. Daarna gaat het vanzelf.

Rutger:

Als ik hard werk, ben ik sneller moe, vatbaar voor stress. Ik kan dan afgevlakt raken, zwaar op de hand worden. Dan ga ik soms juist minder spiritueel afstemmen, hoogstens uitrusten – want er moet nog zoveel gebeuren. Ik zou meer met rust, toewijding en afstemming willen leven. Met vuur van aandacht in het leven willen staan. Leven vanuit het hart, nu. De coachingsessies helpen me daarin. Dat wiel (medicijnwiel/ wiel van verandering) laatst, dat was fantastisch.

Ik leef vanuit een besef dat er een oeroud weten is over hoe te leven, waarom we hier zijn, hoe we vervulling en plezier kunnen vinden in het aangaan van wat we op ons pad vinden.
Ik begeleid voornamelijk vrouwen maar ook mannen in het terugvinden van hun aangeboren, natuurlijke wijsheid, zodat ze met meer energie, vertrouwen en zelfliefde met de uitdagingen van het leven om kunnen gaan en er hun authentieke bijdrage aan leveren.
Ieders eigen innerlijk weten is mijn grootste inspiratiebron om met mensen te werken. Van die eigen wijsheid en waarheid haal ik telkens weer stukjes naar boven en ik geniet ervan hoe verrast en vervuld mensen zijn als ze dat mee-maken.

IMG_20160524_142101
In september vertel ik meer over mijn nieuwe plannen. Een weekend Schiermonnikoog en meer over ‘De koffer’ (of hoe ik het ook ga noemen;-): een individueel traject op maat, in overleg samen te stellen op basis van jouw behoeften en vragen. Kom eens praten. Dan reizen we een stukje samen.

Nu al op de agenda
Zaterdag 17 september: Vrouwencirkel BinnensteBuiten; een inspiratiedag in een kring vrouwen op een prachtplek in de Ooij.(nog een paar plaatsen vrij)
Zaterdag 17 december: idem
Vanaf januari 2017 opnieuw: Jaartraining ‘ Vrouwenwijsheid aan de Rivier’ (aanmelden kan vanaf nu).
En zaterdag 15 oktober, samen met mijn echtgenoot, de workshop: ‘Bouw je eigen sjamanendrum’ (ook nog een paar plaatsen)
Kijk voor meer info op deze site, mail of bel me: rietvrooij@hetnet.nl/ 024 3229722

Totaal beveiligd ontbijten

HemelseAzorenZit ik net aan het ontbijt tegenover m’n echtgenoot, gaat de telefoon.
‘Met babbeldebabbelde-
babbel van Totaalbeveiliging. Hebt u even tijd?’
‘Voor totaalbeveiliging niet’ pareer ik ad rem.
‘Dan wens ik u een fijne dag,’ sterft haar montere stem weg als ik de verbinding verbreek.
Terwijl ik een volgende hap van mijn geitenyoghurt neem, hoor ik mezelf zeggen: ‘Ik bén al totaal beveiligd, want ik ben nergens bang voor.’
‘Hahaha,’ hikt Hans aan de overkant. ‘Dát had je moeten zeggen.’
Verwonderd bemijmer ik wat ik er daarnet zomaar uitflapte.
Dat ik nergens bang voor ben is echt niet waar; niks menselijks is mij vreemd. Maar toch… Ik had net bij het wakker worden een halfuurtje liggen lezen in Michael Newtons boek De zielenreis. Wat ik daarin lees over ons bewustzijn na de dood en wat we dan allemaal beleven en begrijpen, maakt dat ik me licht voel. Veilig, ja. En een deel van het Totaal van bestaansvormen en bewustzijnsfasen, waar mijn leven als Riet van Rooij een stukje van is.
Hoe een door kpn gechannelde verstoring van m’n ochtendritueel transformeerde tot een flits van Inzicht…
Ook wel eens zoiets meegemaakt?

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto