Wat de LIBEL mij leerde

Hierbij de tweede in een nieuwe serie blogs, waarin ik je de betekenis presenteer van de krachtdieren die ik ontmoet heb. 
Eigenschappen van de libel: Ik ben een primitief insect van 300 miljoen jaar oud en heb me vanaf oertijden tot nu praktisch ongewijzigd gehandhaafd. Ik heb stijf uitgespreide vleugels en een recht, kleurig lijf. Als keizerlibel ben ik blauw. Ik heb enorme, samengestelde ogen, die uit wel 30.000 facetten bestaan. Facetogen geven een uiterst breed zicht op de wereld, ze kunnen waarnemen in alle richtingen en zien bewegingen zeer goed. Zicht is mijn belangrijkste zintuig.
Een gevleugelde strijder ben ik; ik vang mijn prooi tijdens het vliegen. Agressief, met naar voren gerichte poten en krachtige kaken met haakjes. Mijn bouw is volledig aangepast aan deze kwaliteit. Mijn borst kan tegen een stootje.
Ik baken mijn territorium duidelijk af en heb van anderen nagenoeg niks te vrezen. Tijdens het paren vormen we als mannetje en vrouwtje een tandem; we werken nauwgezet samen. Mijn leven begint in het water.

De boodschap van Libel
Door alert naar alle kanten te kijken, je ogen goed te gebruiken, krijg je een heel breed zicht op je mogelijkheden. Blijf kijken, kies je territorium uit en baken het af.
Kijk of er water is om jouw eitjes in te leggen. Verspil geen energie als dat niet zo is.
Wat je van mij kunt leren, is agressie! Ook als het spannend en beladen is voor je, weet dan dat ook jij deze naar-voren-gerichte kracht in je hebt. Ga recht op je doel af, en verover zo een voor een je doelen. Voorwaarts, staccato, duidelijk. Ik help je, niet te vervallen in oude patronen van onzekerheid of angst. Ik adviseer je, geen weigerachtigheid of luiheid van jezelf te accepteren. Ik roep je op om door te gaan met wat je begonnen bent en door te gaan waar je eerder niet verder kwam en terugzakte in iets bekends.
Wat je in je hebt is al eeuwenoud en het mag nu vorm krijgen en gecommuniceerd worden.
Werk samen met (je) partner(s); samen vorm je een enorme power.
Als jij je openstelt, komt het naar je toe.

De valkuil: Pas op voor eenzijdig actief zijn in je hoofd, en voor al te primitieve rechtlijnige agressie. Blijf kijken!

Spindokter

IMG_20160526_152030Op Schiermonnikoog was ik, met zeven vrouwen. Ik gaf een retreat waarin we het medicijnwiel doorliepen. Elk van de vier windrichtingen en de bijbehorende kwaliteiten waren leidraad. Wat een rijke tijd met elkaar! Sharing is quickening. Ieder ging met nieuwe energie en vergezichten naar huis. En de inspiratie kwam zeker niet alleen van ‘wij mensen onder mekaar’ met ‘all our stories’, zoals Eckhart Tolle ons geworstel binnen de menselijke conditie gniffelend noemt. Het eiland, de wind, de dieren, de struiken, bomen, het zand, de zee… ze werkten allemaal mee.

En nog, terug in de stad en het dagelijks leven. Mijn natuurlijke ‘bondgenoten’ zijn er altijd, zoals voor ons allemaal… als we ons ervoor openen en ervoor kiezen een relatie met ze aan te gaan.
Een voorbeeld. Net nog. Ik veeg de gang aan, terwijl er wat actuele zorgen rondbanjeren in mijn hoofd en wat komt daar tevoorschijn? Een spin. Nou wil het geval dat ik op mijn sjamaanse leerweg een tijdlang afgekeken heb hoe een spin leeft, naar zijn aard. ‘Groeien tegen de verdrukking in’ is dé centrale slogan die sindsdien meteen bij mij opplopt als ik een spin ontmoet. Maar er is meer. Dus kom, dacht ik, laat ik de hele boodschap die ik van Spin ontving nog eens opduikelen. Welk ‘medicijn’ (=helende krachten) kreeg ik in de loop van de tijd van ‘dokter Spin’? Hier komt-ie.

De boodschap van Spin

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

“Je bent hier om jouw web te weven, om jouw authentieke vorm te creëren. Gebruik je talenten gerust voor diverse doeleinden. Ook al struikel je op zijn tijd, raak je verstrikt of word je ingesponnen: blijf kijken, bewegen en je draden spinnen.
Jij groeit tegen de verdrukking in. Door de beperking te ervaren van je te krap geworden huid, ontwikkel jij je levendig verder.
Laat oude, benauwde patronen los; durf te vernieuwen. Ook al voel je je kwetsbaar, blijf bewegen.
Wees wie je bent, en voeg desgewenst wat gif (kwaadheid) toe, zodat te verteren is wat je te verhapstukken hebt.
Wissel nieuwe stappen af met wachten. Wees alert aanwezig en je zult merken dat er voedsel komt voor je verdere ontwikkeling.
Eer je verworvenheden, de weg die je hebt afgelegd. Eer de mannelijke energie in jezelf door te blijven ondernemen en eer de mannelijke energie buiten je door samen te werken en elkaar aan te vullen.
Prooi zijn en prooien verslinden: kwaliteiten in één leven.
Leer de duisternis net zo accepteren als het licht. Als we uitstijgen boven onze vooroordelen over hoe dingen ‘zouden moeten’ zijn, beginnen we de dingen te zien zoals ze zijn.
De valkuil
Pas op dat je je niet laat inspinnen door platte, beperkte visie op het leven. Laat je niet verlammen door het gif van de scepsis. Laat je creativiteit niet verslinden door al te jachtig uit te zijn op gewin. Vertrouw op het grote wielweb van de schepping!”

Ik vind het fijn om door te geven om wat ik via mijn krachtdieren ontving en ontdekte. Wijze lessen om me steeds weer te herinneren, zeker als er een exemplaar langskomt! Misschien heb jij er ook wat aan. Ik deel in de komende serie blogs van harte mijn totems/ krachtdieren met je.
• En mocht je behoefte hebben aan een inspiratiedag in de natuur, een dag voor jou zelf, met wat er in je leeft en naar buiten wil?
Zaterdag 17 juni van 10.00 tot 17.00 uur in Ooij bij Nijmegen: Zomers Zichtbaar.
Actuele actie: Kom je samen met een vriendin/ moeder/ dochter/ zus, dan betaalt zij de helft
(€ 40,- ipv € 80,- voor training incl. btw en lunch). Of allebei € 60,-. Of jij geeft haar zo’n dag cadeau… (voor meer info: zie item 3 http://rietvanrooij.nl/agenda-2017)
• Ik heb er superveel zin in om in september opnieuw een meerdaagse retreat op Schiermonnikoog te begeleiden. Ben je nieuwsgierig? Heb je belangstelling? Laat het me – vooralsnog vrijblijvend – weten en kom met je vragen, dan informeer ik je nader.
• Voor een-op-een coaching zijn alle vragen en verlangens die samenhangen met durven zijn wie je werkelijk bent, de schaamte voorbij, het omarmen van je kracht en je kwetsbaarheid, van harte welkom.
Ik werk met de energie van je innerlijke stemmen, met opstellingen in de vier windrichtingen van het medicijnwiel, met innerlijk reizen, de werking van ouders en voorouders als je leraren. Met de betekenis van ongeboren leven en de levens die voorbij zijn. Met de kracht van je innerlijke bestemming.
• Voor vragen en aanmeldingen: rietvrooij@hetnet.nl / (024) 3229722

*In indiaanse talen worden de namen van levende wezens en natuurkrachten met een hoofdletter geschreven. Om het respectabele van hun eigenheid als levensvorm tot uitdrukking te brengen.

Vergelijken, Delen, Vermenigvuldigen… of: van Bomenpraat en Mensenwerk

‘Van mijn wortels moet ik het hebben’, ving een van de vrouwen afgelopen zaterdag op van een boom. Daar had ze een persoonlijke boodschap aan. Ze wist meteen waar dat op sloeg, in een periode met heftige gebeurtenissen, verwarrende veranderingen, de dood zo dichtbij: ‘Van mijn wortels moet ik het hebben, ja. Waar ik vandaan kom, wat ik van mijn ouders meekreeg, dat wat ik in mijn basis heb … dáár heb ik nu wat aan!’

IMG-20170315-Waterwilgklein
Prachtige lentedag gehad, vorige week in de uiterwaarden, met een stel vrouwen. Met regen, wind, loslopende runderen en paarden, de rivier. Met innerlijk vuur, erkende hoop en verlangen. Kwetsbaarheid en kracht. Rijk aan inspiratie vanuit de natuur en elkaar.
We gingen onder andere in conclaaf met een gehavende boom, een waterwilg in volle bloei, voor een derde geveld door de storm van laatst.
Eerst kennismaken. Je benadert de boom nieuwsgierig, als een ander wezen van een bevriend volk – het Staande Volk, zoals de indianen het zeggen. En dan afstemmen, je inleven, openstaan voor wat dit ‘Boomwezen’ overbrengt.

Een ander, die deze boom al zoveel vaker had gezien, zag dit: ‘Wat te zwaar was, heeft ze losgelaten. Lichter en fierder staat ze nu. Ze is haar ballast kwijt.’ En verdomd, hoe sneu de wond er ook uitziet en hoe jammer het ontbreken van zo’n groot stuk van de vertrouwde verschijning ook is… Ze stáát er, mevrouw Waterwilg. Fier. Lichter. En ze laat meer licht door. Een nieuwe balans in deze lente… mooi!

‘Ook al ben je getekend en gehavend, laat maar zien. Laat zijn wat er is, deel het, lééf het,’ kwam bij mij binnen. Wat een opluchting gaf dit. De eerlijkheid van Hoe Het Is. Nu. Zo. Telkens weer. Dat dit nu waar is, wat het ook is. Imperfect zijn, gebreken hebben. En dat dat gezien mag worden, geëerd zelfs, herkend in mijzelf. In onszelf, met onze onrust, twijfels, angsten, onze butsen en deuken, uiterlijk en innerlijk…

Door ons ervoor te openen, er aandacht aan te geven, ervaren we wat we innerlijk weten.
Dat wij, net als een geknakte boom, meer kanten hebben – mooie en mindere. Al die gevoelens en gekkigheden die ons echt maken. Fier in onze kwetsbaarheid. De schaamte van jaloezie voorbij… van vergelijken – en onszelf minder vinden, of meer.
Dat zoeken naar eigenheid met een open hart, en die vinden in onszelf in het delen met elkaar: met mensen, bomen, dieren, dierbaren…

rietpluimenlucht6465
Wat houd ik er toch van om daarmee te werken! Niet alleen buiten, in de natuur, maar onder meer ook via ‘soul dialogue’, waarbij je delen van je wezen ontmoet en aan het woord laat.
Intussen gaf ik de eerste van een serie gratis lentesessies onder de titel: ‘Verken je “ikken” en kom thuis in je Zelf.’

‘Wat een mooie sessie,’ schreef D. ‘En wat een uitwerking. Ik wist het al wel met mijn hoofd – maar dan gebeurt er niet zo veel – maar nu weet ik met heel m’n wezen, dat elk deel van mij er mag zijn. Ik omarm. Ik “heb” nu meer en ben toch lichter…’

Er is nog 1 gratis sessie voice dialogue/ soul dialogue te vergeven; bel 024 3229722 of mail me.

• April doet wat hij wil… ik ook: Ik geef weer een ‘medicijnwandeling’: hoe je op sjamaanse wijze te rade kunt gaan bij ‘Al onze Verwanten’ in de natuur. Een individuele, helende struintocht, met afstemming vooraf en bekrachtiging achteraf.
Datum: in samenspraak gepland, een ochtend of middag van drie uur, in april
Kosten: € 40,-
Vóór 1 april aangemeld betekent korting: € 35,-
Lees meer over ‘medicijn’ in medicijnwandeling en medicijnwiel.

De eerstvolgende vrouwencirkel/ inspiratiedag in de natuur in de vierseizoenencyclus is op zaterdag 17 juni in de Ooij, met als thema: de volheid van de zomer… in jou. Zie agenda.

 

Van Fiere Vrouwen, Ratelpopulieren en een Buitenkans – niet zomaar een verhaaltje…

jaarkring600Er zwierven wat losse vrouwen rond, afgelopen vrijdag en zaterdag. Bij de Bisonbaai, langs de Waal, onder de populieren, over de dijk… De een kloste met grote laarzen door het water en voelde zich stoer, de ander zat tegen een boom, hoorde de blaadjes ratelen en kreeg antwoorden op nog niet gestelde vragen. Een derde zat met veel verdriet op een krib bij de rivier en begon een brief aan haar zoon. Weer een ander dwaalde richting het dorp, belandde op het kerkhofje, zag de lucht van blauw naar inktzwart verkleuren en stond stil bij alles wat ze los te laten had.
Allemaal lieten ze zich leiden door ‘Fiere Vrouw’, de – volgens indiaanse traditie – maandvrouw van november: Zij die rechtop gaat, vanuit haar centrum. Zij die geleerd heeft dat kracht en kwetsbaarheid samengaan, in een altijd durende dans.

Deze rondzwervende vrouwen nemen dit jaar deel aan ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, die ik dit jaar in twee groepen van acht begeleid. Vandaar dat ik een inkijkje heb in wat die verschillende vrouwen daar deden… Want terug in de cirkel, binnen, deelden we met elkaar wat we beleefd hadden en mee naar huis wilden nemen. En ook de energie van de afgelopen maandvrouw, ‘Zij die het Web weeft’, bleef voelbaar: in hoe onze verhalen als draden samenkwamen in het midden. Elk bracht iets in, puur wat er was – stukjes wijsheid die we herkenden, waar we samen om konden lachen, die ons optilden.
Zo nam ieder haar handje bagage mee voor de maand november.
Een klein inkijkje. Waarom? Ik heb geen zin om spetterende, marketingtechnisch kloppende teksten te verspreiden om mijn werk aan te bevelen. Daar word ik intens moe van. Maar voor wie zo’n jaartraject helemaal zou passen – en tot nu gemist heeft dat ik in januari 2017 weer begin – laat ik het hiermee nog even weten.
Eén van de vrouwen van dit jaar schreef me gister, vol melancholie over het naderende einde van haar cirkel: “Ik laaf me aan jouw wijsheid die zo natuurlijk aanwezig is op onze bijeenkomsten. Niks arrogantie en goeroe-gedoe maar gewoon een vrouw die haar eigen pad bewandelt en bereid is dat met mij en de groep te delen. Dat geeft kracht en energie om mijn eigen pad verder te ontdekken.”
Die steek ik dankbaar in mijn zak. Fijne steun om mee te nemen, het nieuwe jaar in.
Veel meer info over de jaartraining van 2017:
jaartraining van 2017

Wilde Wind in de stad

Een dezer dagen, het was grijs en fris, liep ik in alle vroegte de achterdeur uit, op weg naar mijn fiets. Na deze uit de schuur gerommeld te hebben stapte ik het poortje door en toen pas hoorde ik het. Het was stil. Prachtig stil. Geen rimpeltje of riedeltje beroerde de lucht. Meteen liet ik mijzelf die stilte in zakken, want voordat je het weet is zoiets alweer voorbij. Ik bedoel: nog voordat het kind, de schreeuw, de auto zich liet horen, was ik mijn stiltegebiedjes ingegleden. Onder mijn oren zitten die. In de ruimte boven mijn schouders. Als ik daar luister, is er rust. Het is er roerloos en vol. Vol met wat? Met diepte, met belofte, met kweetniet. Probeer maar eens. Gewoon je aandacht verzamelen onder je oren en in die ruimte gaan zitten. Stilte. De buitenwereld is er wel, maar jij vertoeft in een veld dat onder de geluiden ligt. Weids is het er, en alles is er verbonden met alles; ziel, essentie, magie…
Niet?
Gossie, dat heb ík weer… Ik weet nog goed dat ik – toen ik dit veld vol belofte pas hervonden had – kon horen wat het gras vertelde, de wind zong, de bijen riepen… En dat ik kort daarna langs een drukke verkeersweg peddelde en het lawaai met gemak buiten me wist te houden. Reuze handig, een stelletje stilteoren aan je kop.

Tussen roepende kinderstemmen, het knarsen van fietsen en het ruisen van auto’s rijd ik met stille oren open naar het ziekenhuis. Ik moet er zijn voor een akelig onderzoekje vanwege een lastige kwaal, maar lichtvoetig vanwege mijn hervonden aansluiting op het veld van tover en troost stap ik door de lange lange gang die me naar de juiste afdeling leidt. En dan, tussen alle routebordjes, passerende zieken en rijdende infuuszakken door lees ik:

Welkom
Stilte
Ziel
Ruimte

Dù-hù.
Nee, echt, dat stond er. Ik swéér je.
Tuurlijk, dit was het bordje van het stiltecentrum annex gebedsruimte, ludiek vormgegeven. Maar voor mij als stadse sjamaan was het zonneklaar op deze grijze dag: magie is overal.

Hi, koe

‘ ’t Is toch godgeklaagd,’ zou m’n moeder zeggen als ze de temperatuur en de zeikende regen op deze donderdag in mei nog in het ondermaanse mee zou moeten maken. In die stemming stapte ik het natte gras in, vanochtend, om toch maar een wandeling te maken. Ik hield het binnen niet uit, zo treurig opgesloten in mijn piekerhoofd als ik me voelde.

Terwijl ik de capuchon van mijn gewatteerde winterjas op doe, kwaad en teleurgesteld dat ik die weer uit de kast heb moeten trekken, valt mijn oog op een boterbloem. Glanzend geel staat zij daar te wuiven in het frisse groen. Hoe mooi, hoe onverstoorbaar. En ik besef stante pede wat een valkuil het is om te klagen dat het te koud is, te nat, te dit of te dat. Hoezeer houdt vergelijken ons af van het nu, van Dat Wat Is. Het weer Is. Slachtoffer maak ik mezelf ervan als ik er energie in steek dat het anders moet zijn. Hoe hardnekkig toch is dat mopperen, zeiken, vergelijken. En niet alleen over het weer. Oh jé nee. Nieuwsgierig loop ik door.

Een eind verderop staat een boom stevig en ruisend te wezen. Ik ga er met mijn rug tegenaan staan en laat me meevoeren op zijn lied. Mijn moeheid verzacht, de vogels om me heen geven een jubelend concert.
Ik zie de rivier, een boot, de wolken, de ganzen. De rivier stroomt, de boot vaart, de wolk wolkt, de gans gakt en ganst… Wat is het toch gecompliceerd om mens te zijn, besef  ik. Hoe bouwen en  sjouwen we toch om tot onze vorm te komen, onze bestemming, om samen te vallen met wie we zijn. Kijk ons toch eens denken en dwalen. En zie nou zo’n wolk. Hij vormt zich waar ik bij sta, waaiert veranderend uit  en laat zijn vorm los, opgaand in zijn omgeving. Dan wij. Jaren doen we erover om van de ene fase in de andere te raken, ons te ontvouwen, los te laten, ‘Was ik maar een wolk,’ verlang ik, ‘een boot, een boterbloem’… Weemoedig wandel ik verder.

Het geklets van de ganzen trekt mijn aandacht. Wat vertellen ze? Letterlijk versta ik ze vandaag niet, maar ze herinneren mij wel aan de boodschap die ze me eerder gaven: ’Wij komen altijd aan op onze bestemming. Hoe ver we ook reizen, hoe lang ook onderweg, we komen er.’ Getroost stap ik voort. ‘Ha majesteit,’ ontvalt me als ik een populier passeer. Langs haar stam omhoog kijkend tintelen alle blaadjes me als groet tegemoet. Even later schiet ik in de lach om mezelf, want voor ik het weet heb ik het ruwharige rund dat me aanstaart begroet met ‘Hi, koe.’
Fluitenkruid, smeerwortel, dovenetel. Als kind was ik er één mee, vertrouwd; zon, groen, mama. Als puber kocht ik een Prisma om de veldbloemen langs de Dieskant te leren kennen. Benoemd, geduid, afgescheiden.
Pas nu vind ik, met vallen en opstaan, aan de oevers van Waal of Bisonbaai, op de Azoren of in mijn achtertuin, mijn weg terug naar het
een-zijn met het bezielde. Aho Mitakuye Oyasin, zoals het gebed van eenheid en harmonie met alle levensvormen van de Latoka-Sioux indianen begint, Gegroet, Al mijn relaties.
‘Ik sta hier in de wind,’ fluistert de koekoeksbloem me parmantig toe. Ze straalt.

[Dit is de eerste van meer blog posts onder het motto ‘Wilde Wind’, een kant van mij die je gaandeweg zult leren kennen als je er zin in hebt haar te volgen op dit blog. En wie weet blijkt er een zus of broer van haar te sluimeren in jou. Stil, of zich uitsprekend in geschreven reacties. In alle gevallen: welkom! En: ‘Sharing is quickening’, dus geef dit blogadres vrijelijk door aan wie je maar wilt.]

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto