Van Fiere Vrouwen, Ratelpopulieren en een Buitenkans – niet zomaar een verhaaltje…

jaarkring600Er zwierven wat losse vrouwen rond, afgelopen vrijdag en zaterdag. Bij de Bisonbaai, langs de Waal, onder de populieren, over de dijk… De een kloste met grote laarzen door het water en voelde zich stoer, de ander zat tegen een boom, hoorde de blaadjes ratelen en kreeg antwoorden op nog niet gestelde vragen. Een derde zat met veel verdriet op een krib bij de rivier en begon een brief aan haar zoon. Weer een ander dwaalde richting het dorp, belandde op het kerkhofje, zag de lucht van blauw naar inktzwart verkleuren en stond stil bij alles wat ze los te laten had.
Allemaal lieten ze zich leiden door ‘Fiere Vrouw’, de – volgens indiaanse traditie – maandvrouw van november: Zij die rechtop gaat, vanuit haar centrum. Zij die geleerd heeft dat kracht en kwetsbaarheid samengaan, in een altijd durende dans.

Deze rondzwervende vrouwen nemen dit jaar deel aan ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, die ik dit jaar in twee groepen van acht begeleid. Vandaar dat ik een inkijkje heb in wat die verschillende vrouwen daar deden… Want terug in de cirkel, binnen, deelden we met elkaar wat we beleefd hadden en mee naar huis wilden nemen. En ook de energie van de afgelopen maandvrouw, ‘Zij die het Web weeft’, bleef voelbaar: in hoe onze verhalen als draden samenkwamen in het midden. Elk bracht iets in, puur wat er was – stukjes wijsheid die we herkenden, waar we samen om konden lachen, die ons optilden.
Zo nam ieder haar handje bagage mee voor de maand november.
Een klein inkijkje. Waarom? Ik heb geen zin om spetterende, marketingtechnisch kloppende teksten te verspreiden om mijn werk aan te bevelen. Daar word ik intens moe van. Maar voor wie zo’n jaartraject helemaal zou passen – en tot nu gemist heeft dat ik in januari 2017 weer begin – laat ik het hiermee nog even weten.
Eén van de vrouwen van dit jaar schreef me gister, vol melancholie over het naderende einde van haar cirkel: “Ik laaf me aan jouw wijsheid die zo natuurlijk aanwezig is op onze bijeenkomsten. Niks arrogantie en goeroe-gedoe maar gewoon een vrouw die haar eigen pad bewandelt en bereid is dat met mij en de groep te delen. Dat geeft kracht en energie om mijn eigen pad verder te ontdekken.”
Die steek ik dankbaar in mijn zak. Fijne steun om mee te nemen, het nieuwe jaar in.
Veel meer info over de jaartraining van 2017:
jaartraining van 2017

Van een eind hout met praatjes

Dertiende_2576_0103Met plezier stel ik je voor… mijn praatstok, afgelopen jaar gemaakt. Het bovenste, oranje stukje maakte ik naar aanleiding van ‘Zij die met verwanten spreekt’, de eerste van de dertien wijze maandvrouwen, dertien archetypes van wijsheid uit indiaanse overlevering. Elke maand voegde ik er een stukje aan toe in de kleur die hoort bij de vrouw-van-de-maand. Intussen werd de praatstok volop gebruikt in mijn jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, waarin ik met acht vrouwen een zaterdag per maand samenkwam om de ‘clanmoeders’ in onszelf te ontdekken en ze handen en voeten te geven in het dagelijks leven anno nu.
Iedere maand weer werd de stok om beurten opgepakt, bedachtzaam of kordaat. Het hier al zichtbare grijze bontje (dat bij de tweede maandvrouw hoort) werd volop geaaid terwijl de vrouw die aan de beurt was de juiste woorden zocht voor haar belevenissen. Stevig vastgehouden werd ie, of  lachend opgeheven, ontroerd teruggelegd.
Een praatstok is een attribuut dat in tijden van weleer door het indiaanse volk gebruikt werd als ‘de Oudsten’ in vergadering bijeen waren. Ieders wijsheid doet ertoe, iedere bijdrage is als een spaak van het wiel,  een cirkel die heelheid uitdrukt.
Doorgaans worden verhalen in een gezelschap kletspratend uitgewisseld. Elkaar aanvullend, invullend, bevestigend, bestrijdend. Zo’n praatstok helpt luisteren. En focussen. Als je de ‘talking stick’ vasthoudt, staat jouw verhaal centraal. De anderen zijn stil getuige. Met aandacht. Omdat ieder partje van de cirkel ertoe doet. Zo gebruikt, wordt zo’n ‘aaind hout’ – ik hoor het mijn moeder op haar Brabants zeggen – een ritueel voorwerp. Het is een hulpstuk tegen prietpraat, discussies en overbodigheden als: ‘Maar heb jij dan ook …?’ – vragen die meestal geen echte vragen zijn.
Alles wat de verzamelde vrouwen het afgelopen jaar met deze stok in de hand met elkaar hebben gedeeld – woorden, tranen, een lied, gelach, stilte – hebben hem opgeladen met energie. Verrijkt tot een stokje om door te geven.

Ook deze januari weer ben ik met een kring van negen vrouwen begonnen aan zo’n ‘maandvrouwenjaar’. ‘Zij die met Verwanten spreekt’ liet zich meteen kennen als ‘Bewaarster van het weer’, een van haar taken. Dat hebben we geweten…. Storm en regen vergezelden ons, ieder afzonderlijk struinend tussen de afgewaaide takken of staand aan de rand van het opspattende water van de Bisonbaai (het natuurgebied waar we het buitenwerk doen).
Het Weer… lekker belangrijk. Maar ieder had er haar ding mee. Een achterhaalde overtuiging,  een fijne herinnering, een uitdaging. Allemaal aangedragen door de wind. Of uit de hemel komen vallen met de regen. ‘Ik hoef me niet meer schrap te zetten, ik kan gewoon meebewegen,’ ontdekte een van ons opgetogen.
Hou me ten goede: ik ben echt niet zo’n blijo die fris en vrolijk naar buiten stapt als er boodschappen gedaan moeten worden bij waterkou of slagregen. En wie met mij op pad gaan zijn dat net zo min. Echt niet. Maar buiten zijn als het koud, nat, woest of druilerig is met aandacht, voelen wat de elementen doen, bevat voor mij alles waar het in het bestaan over gaat: aanwezig zijn in Dat Wat Is. ‘Ja’ zeggen.
Dat leert ‘Zij de met Verwanten spreekt’.
En nog heel wat meer.

Wil je de komende tijd een beetje meereizen door het jaar met de wijze maandvrouwen? Blijf me dan volgen op dit blog. Ik schrijf er minstens een keer per maand iets over.

Kijk hier voor een overzicht van de kwaliteiten en leringen van de maan(d)vrouwen. Hoe ik ermee werk proef je op de pagina over de Jaartraining en op die van de workshop Vrouwencirkel ‘Binnenstebuiten’.

 

Van breikrans tot stenencirkel

Februari_2592Daar zaten ze, de verzamelde vrouwen van de jaarcirkel, op de dag van de tweede maandvrouw, Wisdom Keeper ofwel ‘Zij die de Wijsheid bewaart – en bewaakt’. Eerst maar eens om beurten vertellen wat de maand met ‘Zij die met Verwanten spreekt’ aan het licht had gebracht. Ieder had iets gemaakt, gezocht of gevonden wat symboliseerde of samenvatte waar het voor haar om ging. Een collage vol stille betekenis, een popje van vilt met vossenoren, gemaakt door een vrouw die de vos als krachtdier ontmoet had. Een boekomslag met een afbeelding en een titel die wonderwel weergaf wat de vindster ontdekt had; de inhoud van het boek leek haar niks, maar de boodschap was raak. En dan de hoepel, nog oningevuld, maar vol belofte van wat er allemaal in en aan gehangen kon gaan worden dit jaar.

Een van de vrouwen had een wandelstok willen maken; ze zou iedere maand een nieuw stukje versieren. Maar het eind hout dat hem worden moest brak al snel, en ze bezon zich op een alternatief. Ik ga een sjaal breien, bedacht ze, elke maand weer een strook in de kleur van de maandvrouw. ‘ Ik ben helemaal niet handig,’ bekende ze terwijl ze in haar tas dook, om vervolgens een prachtig speels oranje breisel tevoorschijn te toveren, versierd met veertjes, kraaltjes, steentjes… het begin van een sjaal-vol-verhaal, waaraan maand na maand een passage zal worden ingestoken, omgeslagen, doorgehaald en afgelatengegaan … of hoe zeg je dat;-).
‘Ik had een steek laten vallen,’ vertelde Breivrouw, ‘maar net toen ik de boel wilde gaan uithalen om hem op te vangen en van daar af de opnieuw te beginnen, besefte ik dat dat helemaal niet hoefde! Ik mag best een steek laten vallen,’ hield ze zichzelf triomfantelijk voor.
Lachend van plezier en herkenning vierden we de val van het perfectionisme…

‘Zij die de Wijsheid bewaart’ is onder meer de Hoedster van Stenen, die binnen het sjamanisme ook wel  de bibliotheken van Moeder Aarde worden genoemd. Gesteente houdt energie vast, en zo bewaren stenen de herinnering aan al wat er op aarde ervaren, geleefd en geleerd wordt. Met de intentie om je te laten roepen door een steen – dus niet naarstig zoeken, maar je openstellen en erop vertrouwen dat je oog op een steen valt die je aanspreekt – gingen de vrouwen na de introductie van de nieuwe maandvrouw op pad. Elk had haar al in zichzelf ontmoet tijdens de innerlijke reis van die ochtend, en had zicht gekregen op een herinnering die op dit moment in hun leven betekenis had. Welke boodschap-voor-nu bevatte juist deze herinnering? Dat zou helder worden of zich verder verdiepen in de ontmoeting met een steen.

Na anderhalf uur struinen kwamen ze aanzetten, hoor. De een droeg een prachtig gelaagd steentje in haar hand, de ander zeulde een kei van jewelste in haar rugzakje met zich mee naar binnen. Licht, donker, spits, zacht… alle stenen die waren meegekomen gaven een stukje wijsheid prijs, nadat de vrouwen in conclaaf waren gegaan met de clanmoeder van dienst. Over het belang om je te laten zien, over lichter mogen leven, over vertrouwen op de kracht van je hart, over de belofte van een nieuwe fase vol helende ontdekkingen… Dit laatste nota bene voor de oudste van de kring, die eerder dacht dat ze rond was, alles doorgewerkt en klaar…

Grijs is de kleur van de Bewaarster van Wijsheid. Hoe dat zo? Is dat niet grauw en somber? Heus niet. Grijs staat hier voor neutraal, vol respect en open naar andere standpunten, niet per se hakend aan opvallende kleuren, grote verhalen, uitgesproken meningen.
De soep voor tussen de middag – elke maand een andere, door mij gebrouwen in de kleur van de maandvrouw – was witlofsoep met grijze garnalen. Neutraal van kleur, maar met een vleugje zoet van de ui, een vleugje fris van de bleekselderij en een vleugje bitter van de witlof. Als het leven zelf;-)

Ik geniet. Van stenen, soep en struinen met een stelletje vrouwen, in leeftijden tussen de eenenveertig en de eenenzeventig,  op een doodgewone Nederlandse zaterdagmiddag op zoek naar vrouwenwijsheid aan de rivier…
Heel soms maar hoor ik spottende stemmen in mijn binnenste. Wat ze zeggen?
‘Die is niet goed wijs.’

Meer over de  kwaliteiten van deze maandvrouw? Of over de eerstvolgende ‘Binnenstebuitendag’, een open vrouwencirkel van één dag in mei? Of over andere workshops dit voorjaar, met binnen- en buitenwerk? Zie: rietvanrooij.nl

Vragen, of reacties op dit blog? Graag!

Eigenlijk en Hadikmaar en het geboortelijk bestaan

Laatst belandde ik, struinend door de uiterwaarden langs de Waal, bij een mooie oude dikke wilg. Met liefde en plezier noem ik zo’n boom dan ‘Grootmoeder Wilg’. Mijn hart gaat ervan open, als ik zo’n dijk van een aanwezigheid een naam geef. Zoals ze daar staat, stil en krachtig. Anders dan wij, zeker, maar zoveel meer dan een ding langs de kant van de weg. Graag laat ik mij bij het begroeten van bomen of het luisteren naar rivieren inspireren door de volkeren voor wie Grootmoeder Wilg, Broeder Eik en Zuster Rivier niet louter in Fantasia thuishoren, maar bij wie die naamgeving respect uitdrukt voor deze levensvormen. Hun verwantschap met ons, mensen, wordt door natuurvolkeren beleefd als dagelijkse realiteit.
Dit is een kwaliteit die ik graag in mezelf aanspreek. En het mooie is: als je het doet, ga je het voelen. Want ook hier geldt: wat je aandacht geeft, vermeerdert zich. Als ik ‘hi, Koe’ zeg onderweg, of ‘hé, Boterbloem, ben je daar al?’ fluister, dan ervaar ik mijn verbondenheid met ze. Ik heb me hierin jarenlang getraind, maar dan heb je ook wat: een bron van wijsheid en plezier. En steun.
‘Fake it until you make it’, geef ik vaak als motto mee aan wie wil leren de sjamaan in zichzelf te ontdekken en zich op deze laag wil openen voor ‘All our relations’ in de natuur.

Gekke Grietje voel ik me inmiddels niet meer als ik praat met de ganzen die overvliegen.  ‘Des te erger,’ mompelt Nuchtere Nela in mij… ‘jij ziet ze dus echt vliegen…’ Enfin. De een gaat bij zijn oma langs, een ander neemt de poes op schoot als hij troost zoekt of even bij wil komen. Ik ging op bezoek bij Grootmoeder Wilg. Om troost te zoeken en bij te komen. Waarvan dan wel? Ik voelde me opgesloten. Had last van Eigenlijk en Hadikmaar, twee krengerige figuren die meer dan eens in me ronddarren. De een port me om iets anders te doen dan wat ik doe, de ander vindt achteraf dat het anders gemoeten had. Lekkertjes zijn het… maar niet heus. Want weet je: de ene keer kramen ze onzin uit, de andere keer hebben ze gelijk. Eigenlijk. Vind ik dan. Achteraf…

Er gebeurde geen wonder aan de voet van Grootmoeder. Maar in contact met haar kwam er wel een stroom op gang, waarin ik weer voelde, dat ik kan kiezen. Dat ik weliswaar een hardnekkige groef in me heb waar ik vooral de zwaarte van het bestaan beleef en waarin ik me onderhevig voel aan onvermogen – in die groef draai ik dan rondjes, zonder dat ik het doorheb – maar dat ik toch echt telkens weer kan kiezen uit dat patroon te stappen. Hup!

‘Zij die de Waarheid weegt’ (de wijze vrouw van maart volgens indiaanse traditie) leert ons, dat wij zelf beslissen wat we willen leren. ‘Op het pad van groei pikt ieder de lessen op die hij of zij nodig heeft,’ zegt ze. ‘De verantwoordelijkheid voor het accepteren van deze lessen ligt bij onszelf. Nemen we deze verantwoordelijkheid, dan zullen we ons bevrijd voelen. Nemen we ze niet, dan voelen we ons belast.’

Ja. Zo word ik steeds weer uitgedaagd om in beweging te komen, op te staan, me niet neer te laten drukken door de lasten des levens. Keer op keer op keer. Hup! De nieuwe denker des vaderlands, de filosofe Marli Huijer, kwam met het mooie woord ‘geboortelijkheid’. Ze zegt dat mannelijke filosofen veelal bezig zijn met onze sterfelijkheid, maar dat de filosofe Hannah Ahrendt onze geboortelijkheid benoemde; het feit dat er steeds weer mensen geboren worden hoort net zo goed bij de menselijke conditie als het feit dat we doodgaan. Dus. Ook als individu zijn we geboortelijk, filosofeer ik verder. We worden telkens weer een beetje geboren. Keer op keer op keer. Als we ergens doorheen gaan, wakker worden, tot inzicht komen, ons bevrijd voelen. Geboortelijk leven. Ja, ik wil.
Met Eigenlijk en Hadikmaar zo nodig als strenge verloskundigen.

En met Grootmoeder Wilg als wijze vroedvrouw.

 

Meer lezen? Voor het nieuwetijdskindforum schreef ik onlangs het artikel: ‘Wie in balans is… staat stil’. (Zin om te reageren? Klik rechtsonder op het cijfer vóór ‘reacties’.)

Opoe en de kier

‘Looks far’, heet de wijze vrouw van april volgens indiaanse traditie. Voor de Nederlandse versie van het boek waarin die dertien wijze maan(d)vrouwen beschreven staan, is dat vertaald met ‘Zij die vooruitziet’. Dat vind ik te beperkt, zeker als ik lees wat er allemaal onder haar auspiciën valt. Tjongejonge. ‘Zij die weids kijkt’, zou ik zeggen. Zij ziet, voorziet, ziet vooruit, doorziet en droomt – zowel bij dag als bij nacht.
Ze spoort ons aan om goed te kijken naar de zichtbare werkelijkheid en haar details, maar ook ‘achter’ dat wat onze ogen waarnemen. Erdoorheen.
Een sfeer, een herinnering, een droom.
Zij is ‘Poortwachtster van de Kier in het Universum.’ Die kier, die ‘crack in the universe’, waardoor we naar andere dimensies van bewustzijn kunnen reizen. Of we vangen er zomaar een glimp van op…

Laatst reed ik aan de Gelderse noordkant langs mijn geliefde rivier de Maas, steeds dichter naar mijn geboorteplaats Orthen, een lintdorp dat al heel lang ingelijfd is door Den Bosch, maar waar de Maas zo dichtbij ligt, dat wij er ’s zomers gingen zwemmen. Het licht, de lucht, de rivier… er hing iets dat me heel zacht aanraakte, en me een gevoel gaf dat ik hier thuishoorde. Wortels, geboortegrond.
Even later zag ik aan de overkant van het water het plaatsnaambordje Maasdriel staan, en dat thuiskomgevoel verdiepte zich. Hier kwam mijn grootmoeder vandaan! Ik heb het brave mens nooit gekend, maar de verbinding is er. Opoe. Zestien kinderen gebaard, waarvan er dertien in leven bleven. Aardappelen schillen, boontjes doppen. Verhalen van eenvoud.
Inmiddels ben ik zelf grootmoeder van een kleindochter. Opoe was dat van mij; zij was de moeder van mijn vader. Mijn kleindochter is de dochter van mijn zoon. Hoe die lijnen van opeenvolgende levens lopen. Dat is niet zomaar iets.
Mijn wortels aan de Maas. Blij word ik ervan. ‘k Weet me opgenomen in een groter geheel.
‘De gezichten van de Ouden, in deze en verre werelden’, is een strofe in het gedicht over Looks far…
Zij ziet de gezichten van de voorouders in de sterren.
Ik zie mijn grootmoeder in het bordje Maasdriel.
Dag opoe.
Naschrift: Gister reed ik in diezelfde omgeving. Ik was inmiddels aan het twijfelen geraakt of opoe uit Velddriel of Maasdriel kwam, en wilde even op verkenning. Velddriel, Hoenzadriel, Kerkdriel blijkt allemaal onder Maasdriel te vallen. Maar voordat ik dat op internet ontdekte, kreeg ik al een pracht van een magische bevestiging. Pal voor me reed een zwart autootje met het opschrift: ‘Uitvaartverzorging Stork Maasdriel’. Dood, geboorte (stork is Engels voor ooievaar), voorouders, kleinkinderen: zie je wel?

Meer van me lezen?

Voor het nieuwetijdskindforum schreef ik: ‘Van rotvogeltjes tot krachtdieren.’ Over weer een andere kijk door die kier…

Van fluisterstem tot luisterbedrog

Als wat je te zeggen hebt niet mooier is dan de stilte,
waarom zou je dan je mond opendoen?

Aiaiai. Heb ik mezelf even flink klemgezet met deze variant op een Arabisch spreekwoord! Als ik het hierbij laat, geef ik gehoor aan deze wijze oproep om verstilling. Maar als ik verder niks schrijf in het kader van de wijze maanvrouw van mei, Luisterende Vrouw, dan vind ik dat ik mijn lezers toch een beetje met een kluitje in het riet stuur…

rietpluimenlucht6465Fluisterend schrijf ik verder. Mijn woorden worden alleen opgevangen door degene voor wie ze iets toevoegen; ieder ander laat ze overwaaien…  stel ik voor.

Luisterende Vrouw is onder meer de beschermster van Tiyoweh (tai-o-wee),  het indiaanse woord voor stilte, inkeer.
Waar luistert deze vrouwe dan naar? Naar wat schuilgaat achter en onder de woorden. Ze brengt ons bij ons woordeloze weten. Bij onze stille stem. ‘Voortdurend praten brengt ons op een dwaalspoor,’ is een van haar wijze lessen. ‘Want als we praten, luisteren we niet.’

‘Jij moet naar mij luisteren!’ hoorde ik een kind eens tegen haar moeder zeggen. Wat bleek? Dit meisje wilde dat haar moeder haar gaf waar ze om vroeg. Met ‘luisteren’ bedoelde het kind ‘doen wat ik zeg. Gehoorzamen.’
Van wie zou ze dat nou hebben…?
‘Ik luister goed en ik hoor wat je zegt, lieverd, maar je krijgt het niet,’ zei de moeder. Of verzin ik dat laatste nou?

Een dezer dagen las ik iets spannends, in een boek. De schrijfster bekent, dat ze het verhaal van een ander vaak zo beluistert, dat ze intussen haar eigen verhaal maakt aan de hand van de ingrediënten van die ander. ‘Iemand kan het hebben over de aansluiting van een telefoon op een netwerk van kabels en daarbij juist die woorden gebruiken waardoor mij plotseling iets duidelijk wordt over de aard van het gezin, om maar eens een voorbeeld te noemen.’
‘Het heeft iets bedrieglijks,’ voegt ze eraan toe, ‘want ik heb vaak meegemaakt dat iemand waarmee ik sprak, helemaal opleefde, omdat ik door vragen en opmerkingen de ander aan bleef sporen vooral door te gaan met vertellen. Ik realiseerde mij dan dat die verteller wel moest denken dat het enthousiasme voortkwam uit pure interesse voor de inhoud van het vertelde verhaal, maar het was vooral het verhaal dat zich parallel in mijn hoofd vormde, waarvan ik opgewonden raakte en dat ik tot een geheel wou afronden.’
(Mogen jullie raden wie ik hier citeer;-)

Ohôh, wat een luisterbedrog, is mijn eerste reactie op deze ontboezeming. Dan realiseer ik me, dat ik – als ik geluk heb – zo een boek lees. De boeiendste boeken roepen een eigen verhaal in mij tot leven. Bladzijdenlang gaan mijn ogen over de gedrukte woorden, maar ze lezen intussen wat anders, iets wat ik me mijmerlezend bewust word. Gedachten en gevoelens die zonder die kapstok van  zinnen van een ander niet zouden stromen. Ik volg de schrijver niet, ik luister naar mijn eigen zielenroerselen…
Maar luisteren we eigenlijk niet altijd een beetje zo, ook als we dichter bij de inhoud van het verhaal van een ander blijven? Wat horen we eigenlijk als een ander vertelt ? Er komen beelden, herinneringen, gevoelens in ons op; we horen wat we herkennen.
Hoeveel van jezelf en hoeveel van de ander gaat er in een luisterend oor?

P.S. Een heel ander luisterding. Mijn buurman Nico Huijbrechts – musicus, beeldend kunstenaar en schrijver – is onlangs begonnen aan ‘de bibliotheek voor verdwenen geluiden’, een serie van honderd interviews waarin mensen vertellen over een specifiek geluid met een verhaal – een geluid dat niet meer terugkomt. Ik vertelde hem als tweede, over krrk-krrk-krrk, een verre herinnering…
Lezen en zin in meer? Zie: verdwenen geluiden

N.B. Vorige blogs lezen? Klik rechtsboven of middenonder aan de pagina op ‘BLOG’
N.B. Wil je graag een mail als er weer een nieuwe blogpost is? Meld je aan op rietvrooij@hetnet.nl

Verhalenvertelster in de bocht

Verhalenvertelster is een veelzijdige vrouw. Ze gaf afgelopen maand aan elk van de vrouwen die de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ bij mij volgen een extra naam. Deze nieuwe naam wekte bij allemaal de innerlijke ‘Verhalenmaakster’ tot leven. In samenspraak met de natuur schreef ieder – tot haar eigen verbazing – zomaar een verhaal en bracht iets van zichzelf onder woorden dat ze zo nog nooit benoemd had. Met humor en mededogen voor zichzelf. Zonder drama. Precies zoals de ‘Clanmoeder’ van juni het ons aanraadt.boekje_veer_pen

Echte verhalen. Daar houd ik van. Zo houd ik er ook van om de diverse kanten van mezelf een naam te geven: Zelda Zeurkous, Handige Hanny, Kitty Kritiek, Wilde Wind… Een speelse manier om mezelf niet altijd even serieus te nemen, mezelf op te peppen of opnieuw uit te vinden…
Ook wie zonder deze hobby om eigen en andermans subpersonen alliterende namen te geven door het leven gaat, doet voortdurend iets met de Verhalenvertelster/ Verhalenverteller in zichzelf. Of we het ons nu bewust zijn of niet. Terwijl we ons leven leven, vertellen we onszelf namelijk ook het verhaal ervan. Door onze ervaringen te duiden, ze met elkaar in verband te brengen, maken we er immers een samenhangend geheel van. Zo geven we zin en betekenis aan wat ons overkomt, aan wat we meemaken en aan wat we creëren. Zo vertel of overdenk je vanavond jouw verhaal van deze dag, kun je overmorgen jouw verhaal van de afgelopen maand overzien, en het hele jaar door leef en ‘schrijf’ je jouw 2015.
Ons levensverhaal is er ook zo een. Terwijl het zich ontvouwt zijn we er als de kippen bij om er samenhang in te brengen. En is het je al eens opgevallen, dat je levensverhaal verandert in de loop van je leven? Niet alleen door wat erbij komt aan objectieve feiten, maar ook door hoe jij ertegenaan kijkt. Je verhaal groeit namelijk mee met je innerlijke ontwikkeling. Wat je over je jeugd vertelt of over je ouders, hangt samen met je veranderende bewustzijn en met jouw visie op oorzaak of gevolg. Je ordent en duidt onder invloed van wat jij voor waar aanneemt. Zo vertellen we onszelf dag in- dag uit het verhaal van ons leven.

Met plezier vertel ik je een stukje van het mijne, zoals ik het een poos geleden optekende …

De in het ganse land schitterende

FransvRooijSrMijn leven begon op de beste plek die er was. Het huis van mijn ouders stond op een steenworp afstand van de kerk en aan de overkant lag de Kalverschaar, een wei met koeien. In die driehoek van spiritualiteit, levende natuur en liefde landde ik, met het lichaam van een negenponder, om mijn aardse avontuur aan te vangen. De twee mensen die mijn vader en moeder werden, waren het meest geschikte ouderpaar dat ik had kunnen vinden. Ze vertoonden de ideale mix van kwaliteiten en tekortkomingen die ik me wenste voor mijn plannen. Met hen als bakermat zou ik helemaal aan mijn trekken komen om te leren wat er deze reis te leren viel – en te manifesteren natuurlijk. Want we komen niet alleen halen, maar ook wat brengen. Toch?

Alles klopte aan die twee. Hun familieachtergronden, wat ze deden voor de kost, hun lichamen met het DNA waarvan ik gebruik zou maken, hun karakters en hun lot. Ook de twee dochtertjes die ze al hadden, plus het jongetje dat vele jaren later zijn opwachting zou maken als mijn broertje, hoorden bij het ideaalplaatje waar ik naar op zoek was. Kortom, de omstandigheden en medespelers die mij vergezelden, vormden de perfecte voedingsbodem voor mijn bestaan als Riet van Rooij; ze zouden een gulle leverancier worden van het lief en het leed dat ik meende nodig te hebben.

RietjeInKinderwagenEn gij geleuft dè?! zou mijn moeder zeggen… Ja, ik geef het toe, ik bagatelliseer. De manier waarop ik mijn afkomst hier stuiterend van enthousiasme introduceer is op zijn minst overdreven en in elk geval een grove simplificatie van het mysterie van geboorte, bewustzijn, leven. Maar zit er misschien toch iets in? Is het idee dat er een groter zelf ten grondslag ligt aan ons aardse bestaan onwaarschijnlijker dan dat we volkomen willoos en onwetend in een willekeurige wieg belanden? Is de opvatting dat we louter producten zijn van onze ouders, generatie na generatie opkomend, blinkend en verzinkend, aannemelijker dan dat er een ruimere werkelijkheid bestaat?

Het begon al goed. Ik werd met de tang geboren. Thuis. In de jaren vijftig hadden huisartsen nog een verlostang in hun dokterstas. Maar goed ook, anders was het avontuur al afgelopen voordat het goed en wel begonnen was…
Enfin. Wordt hoe dan ook vervolgd.
De rest van het verhaal houden jullie nog tegoed. Mét het antwoord op de vraag waar die illustere titel vandaan komt…

N.B. Mijn jaartraining met alle dertien wijze maandvrouwen start weer in januari 2016. De eerste aanmeldingen komen al binnen. In de nieuwsbrief die in de maak is, kondig ik wat najaarsworkshops aan.
Hier alvast een vooruitblik:
Zaterdag 19 september:’Vrouwencirkel Binnenstebuiten; een dag voor jezelf in samenspraak met de natuur.’
‘De stille stem in de stad; innerlijk sjamanisme als hulpbron bij eigentijdse vragen en dilemma’s.’ een dag in de herfstvakantie
Schrijfplezier; Verhalenvertelster en de spiegels van je ziel.’; najaar

Interesse? Laat het me alvast weten.

Van ‘jaja’ tot ‘ja’ en een spirituele wc voor het ‘nee’

‘Zij die alles Liefheeft‘ is de wijze ‘maandvrouw’ van juli volgens de indiaanse spirituele traditie. ‘Loves all Things’.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJaja. Alles liefhebben. Ga er maar aanstaan. Dat past zo een-twee-drie niet in mijn menselijke maat. Maar aangezien die dertien maandvrouwen steeds weer verrassend aards en goed te pruimen blijken te zijn, ga ik ook deze weer nader verkennen. En met mij de vrouwen in mijn jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’.
In mijn begrijpen is de kwaliteit van deze ‘Clanmoeder’: ‘ja’ zeggen tegen wat er is. Maar daar hoort wat mij betreft bij, dat mijn ‘nee’ tegen wat ik niet verdragen kan er ook mag zijn. ‘Alles Liefhebben’ gaat niet over zoetsappig en sereen; het gaat over ‘ja’ zeggen tegen de menselijke conditie, de realiteit van ups en downs, van bewust worden door vallen en opstaan. Dat je doorlééft wat je op je bordje krijgt, de waarheid ervan accepteert en jouw antwoord erop zoekt en vormgeeft. Dat kan ook woede zijn. Of overgave. Niet-weten. Verdriet. Pas als dat er allemaal mag zijn, zonder je ergens in vast te bijten als de remedie tegen pijn, angst, frustratie, komt er ook ruimte voor genieten, blijdschap, dankbaarheid.
‘All our stories’, zegt spiritueel leraar Eckhart Tolle dan. En giechelt een beetje…

In het ritueel dat ik begeleidde op de dag van ‘Loves all Things’, nam ieder die dat wilde plaats in het midden van een cirkel – een van takjes gemaakte instant ‘medicijncirkel’ – en sprak de woorden: ‘Ik vergeef…’ En dan maar afwachten wat (en wie) er bovenkwam.
Daarna: ‘Ik vergeef mezelf…’ En als derde en laatste statement: ‘Ik ben dankbaar…’
Dat leverde ontroerende en verhelderende uitspraken en inzichten op. Een krachtig ritueel, in al zijn eenvoud. Wat het zo compleet maakte, was dat er ook dankbaar gebruik werd gemaakt van de ‘spirituele wc’ waar ik een plaatsje voor aanwees buiten de helende cirkel. Ieder die tijdens het ritueel gevoelens of gedachten kreeg die vergeving en dankbaarheid in de weg stonden, kon haar ‘shit’ vrijelijk uiten op die rituele wc. Daar kon boosheid zo nodig stromen, frustratie worden uitgekotst. Opluchting gaf dat. En waarachtigheid. In een goed ritueel is namelijk geen plaats voor schijnheilig vertoon van loze vergevingsgezindheid of knarsetandende dankbaarheid.
‘ “Als ik heel eerlijk ben…”,’ schreef een van de vrouwen later, ‘is een zinnetje dat ik vaak in mijn mond neem. Ik heb ontdekt dat dat zinnetje me helpt om te onderzoeken of het klopt wat ik denk en zeg.’
OLYMPUS DIGITAL CAMERADat ‘Zij die alles Liefheeft’ inspireert tot oprechtheid bleek ook uit een mailwisseling die spontaan ontstond tussen de vrouwen van de jaarkring onderling. ‘Ze is ook confronterend voor me, de Clanmoeder van deze maand, ‘schrijft Vrouw 1. ‘Ze gaat namelijk ook over de sensuele minnares… Pijnlijk, maar zo zie ik mezelf echt niet (meer).En toch speelt dit aspect onbewust door en heb ik mezelf gisteren een prachtige zwarte jurk gegund, een jurk waarin ik me vrouwelijk voel en een beetje sensueel…’
Vrouw 2 ontboezemt: ‘Om te horen tijdens de bijeenkomsten dat we allemaal het een en ander op ons pad krijgen ervaar ik tenminste als steun, – “hé, heb jij dat nou ook?” – dat gevoel van herkenning. Of “oké, zit jij daarmee; dat heb ik geloof ik al gehad.” Ook al spreek ik het niet uit. Ik kan dat vaak niet omdat ik me te “klein” voel of niet durf. Of omdat ik niks te zeggen heb omdat mijn man altijd en overal het woord neemt…’
En Vrouw 3, die ook vorig jaar de training deed, vertelt: ‘ “Zij die alles Liefheeft” is me dit jaar erg dierbaar. Vorig jaar kon ik haar absoluut niet toelaten. Als ik me goed herinner was het de moeilijkste en meest ingewikkelde maand, ik vond het verschrikkelijk. Nu kwam ze in de meditatie vooral veel liefde brengen, met haar prachtige elfengezicht en haar bontvellen en bontlaarzen aan. Niet zoetsappig, maar stralend en stevig. Dat beeld roep ik deze maand veel op, stevig staan vanuit een open, warme en liefdevolle houding. Ergens heb ik de opvatting dat wanneer ik me open en liefdevol opstel, ik gemakkelijk onderuit gehaald kan worden. Morgen heb ik een moeilijk gesprek op mijn werk met cliënten die behoorlijk rauw en boos binnenkomen, iedere keer als ik ze spreek. Het beeld van deze prachtige Clanmoeder met haar stevige bodem en ontvankelijke, liefdevolle hart neem ik dankbaar mee dat gesprek in. Wie weet blijf ik zonder probleem overeind terwijl ik echt naar deze mensen kan luisteren :-)’
N.B. De leeftijd van de hier aangehaalde vrouwen varieert van veertig tot zeventig.

Dat ‘het leven Liefhebben’ een dagelijkse beoefening is, komt wat mij betreft ook mooi tot uiting in een Boeddhistische ochtendgebed, uit te spreken in alle vier de windrichtingen:

  • Ik accepteer alles dat het mij in het leven toevalt.
  • Ik ben dankbaar voor wat mij in het leven toevalt.
  • Ik laat los en ga mee met de stroom van het leven.
  • Ik vertrouw erop, dat wat mij in het leven toevalt, goed voor me is.

Een pittig ochtendgebed… Maar pas als ik er ook mijn spiri-plee naast kan blijven gebruiken, of op zijn tijd een sceptisch ‘ja ja’ als onderstroom toelaat en mezelf dat vergeef, kom ik een beetje in de buurt van ‘Zij die alles Liefheeft’, de maandvrouw in geel. De kleur van de zon heeft ze. Omdat ook die alles en iedereen zonder onderscheid verwarmt en doet groeien…

Meer info over de eendaagse vrouwencirkel ‘Binnenstebuiten’ (19-9), medicijnwandelingen, Verhalenvertelster en schrijfplezier, over de nieuwe jaartraining ( januari 2016) en meer?
Zie mijn recente nieuwsbrief of rietvanrooij.nl

BB, een duistere passagier die naar het licht wil

Over Zij die Heelt gesproken, de ‘Clanmoeder’ die in augustus haar wijsheden aan ons kwijt wil…
Ik kom net van een ‘helende vrouw’ die kan lezen en schrijven met bioresonantie om te achterhalen wat die gekke plek op mijn kuit daar doet, blijk ik een dijk van een Borreliabemetting te hebben. Nee, geen Lyme. Gelukkig niet. Maar deze ‘Borrelia Japonica’ kan er ook wat van. De ziekte van Lyme verspreidt-ie niet, maar tal van verwante klachten kan-ie wel veroorzaken. Een lastige parasiet in mijn lijf. Werk aan de winkel.
Dat-ie mij te pakken wist te nemen verbaasde me in eerste instantie. Ik voel me de laatste maanden namelijk zo gezond en schoon als een vis in het water. Onbelast, noemde een vriendin me toen ze me na een poosje weer zag. Dat herken ik wel. Ik heb dit voorjaar namelijk ontdekt, dat ik moeite heb met het verteren van granen. Na jaren van buikpijn en vermoeidheid en zoektochten binnen diverse disciplines en tussen mijn oren, blijk is als rechtgeaarde bakkersdochter niet tegen brood te kunnen. Wat een flauwe speling van het lot. Ik ben nota bene opgegroeid met het verhaal dat mijn opoe, als het erover ging wat haar zonen voor de kost zouden gaan doen, tegen ze zei: ‘Brood en kleren hebben de mensen altijd nodig.’ De helft van de zes jongens werd dan ook kleermaker, de andere helft bakker, onder wie mijn vader. Broodgewone boterhammen en nog zo wat zogenaamd basisvoedsel alsmede allerhande lekkers van de bakker;-) blijken bij mij dus buikpijnverwekkers. Sinds ik dat – en meer* – weglaat van mijn bord, besef ik pas hoe lang ik last heb gehad van een moeizaam werkend verteringsfabriekje.

‘Onbelast’ en ook nog eens zo’n acht kilo lichter, dans ik nu vrolijk door het leven, zou je zo denken. Maar laat ik nou ontdekken dat ik zonder al die afleiding van een lastig lijf puurder dan puur bij gevoelens kom die onder al die buik-ruis verscholen lagen. Angsten, twijfels, schaamte word ik me scherp bewust. Maar ook de bekende patronen om daarmee te dealen komen mee: terugtrekking, mijn tijd uitzitten en wachten tot het over is… Maar daar doorheen het besef: Ik kan ergens niet meer omheen, maar waaromheen dan? Als een fuik sluit het licht der waarheid zich om mij…
In die staat van zijn heeft die verrekte Borrelia kans gezien mijn huid binnen te dringen. En verder. Mijn aanname is, dat zoiets gebeurt in wisselwerking met de energie van de ‘gastvrouw’ of ‘gastheer’. Ik dus, in mijn geval.

Meteen na de diagnose en eerste behandeling ben ik in conclaaf gegaan met BB, de Brutale Bacterie, op de manier die ik ken vanuit de Voice Dialoguemethode. Ik laat zijn stem aan het woord:
Wat kom je doen, Borrelia Japonica?
‘Ik maak jou duf.’
Waarom?
‘Geen commentaar.’
Wat wil je me zeggen?
‘Ik wou jou in je kuitje pikken.’
Waarom?
‘Omdat je zo afwezig bent. Zoveel laat. Zoveel verdraagt.’
Is dit een schop onder mijn kont, dan?
‘Ik por je op.’
Waartoe?
‘Tot expressie.’
Waarvan?
‘Van emoties. Van voelen. En daarover schrijven. Je wilde toch van ‘ergens iets van vinden’ naar voelen, zei je laatst? Van vinden naar voelen. Kijk ook maar eens in de dikke Beerlandt.’ **
Ik lees. Over ophouden met dromerig zijn en teveel denken. Over expressie geven, doen, handelen, creëren, gestalte geven aan het nieuwe. ‘Vertrouw op je innerlijke goud. Straal,’ zegt ze. ‘Niet aanhaken op wat anderen zeggen en vinden; stoppen met vaagheden en zelfremmerijen…’
Aiai. Ik voel me zeer gekend en aangesproken…
Er komt een nieuwe vraag in me op voor B.B. Borrelia Japonica :
Wat heb jij met duister?
‘Daar voed ik me mee.’
Wat kan ik voor jou doen?
‘Stralen. Via jou kan ik het licht in. Noem mij, noem mij, noem mij. Noem mijn werking in jou.
En geniet ervan.’

Zo is ‘Zij die Heelt’ actief in mij. Al is het maar in deze dialoog met meneer/ mevrouw B. Japonica, waarin ik handel door betekenis te geven aan de inscheping van BB, die duistere passagier die naar het licht wil.

*Ik vaar nu zeer wel met de richtlijnen zoals in De Voedselzandloper van Kris Verburgh, maar dan zonder havermout.
**Christiane Beerlandt, De sleutel tot Zelf-Bevrijding. Psychologische oorsprong van 1100 ziekten.

En nog even iets anders: Aanmelden voor Vrouwencirkel ‘Binnenstebuiten’ – zaterdag 19 september – kan nog!

Een griet aan de Geul… over zeven generaties

Vrouwe van de Ondergaande Zon was deze maand aan de beurt. Met hoofdletters nog wel… Voor wie zich verbaast of ergert over die hoofdletters in mijn teksten over de 13 wijze maandvrouwen. Ik verzin die niet zelf. Jamie Sams, de indiaanse schrijfster van De 13 Oorspronkelijke Clanmoeders, vertelt dat in de traditie van haar volk alles op aarde, of het nu een steen, een boom, een dier, een wolk, zon, maan of mens is, uitdrukkingsvormen van het Grote Mysterie zijn. Van het goddelijke – kun je ook zeggen. Wij aanbidden geen bomen of rotsen, zegt Jamie, maar we zien het goddelijke in elk deel van de schepping. De hoofdletters drukken respect uit voor de missie van alle levensvormen en van de liefde van het Grote Mysterie die erin besloten ligt, zegt ze.
Mooi, vind ik. Daar wil ik wel een hoofdlettertje aan wijden.

Die ondergaande zon van de ‘maandvrouw’ van september houdt onder meer de belofte in, dat er een toekomst is. Diezelfde zon komt immers elke dag weer op. Dat leven gaat maar door. Maar hoe die nieuwe dag eruit ziet, daar zijn wij de mede-creatoren van. Van de toekomst dus, die we vormgeven in elk nieuw nu. We dragen het gegeven dat er iets komt na nu, na vandaag, na dit jaar, na ons leven mee in ons bewustzijn. En in ons handelen, onze keuzes, onze angsten en verlangens.

Een P4238415.jpg-bomenrijkleinvan de ‘leringen’ van de Clanmoeder van de Ondergaande Zon is, zorg te dragen voor de behoeften van de komende zeven generaties. Oeps, da’s veel! Wat houdt dat in? Milieubewust leven is er natuurlijk een aspect van, maar hoe geef je zo’n levensles verder nog handen en voeten in je dagelijks leven?
In het kader van de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ (waarin elke maand een andere Clanmoeder centraal staat), verzon ik een opdracht: Schrijf een brief aan een jonge vrouw die zeven generaties na jou leeft. Wat zou je haar graag vertellen? Wat van jouw persoonlijke waarheid en wijsheid geef je graag door?
‘Dat het om liefde gaat’ vatte een de vrouwen in de jaarkring haar boodschap samen.
‘Dat één mens in het leven van een ander het verschil kan maken,’ benoemde een ander haar verworvenheid bondig en kort.
‘Dat we door de dingen in het leven héén moeten om wijs te worden. Als we jong zijn denken we vaak de wijsheid in pacht te hebben, maar pachten betekent zoiets als huren. Bezitten doen we hem niet, de wijsheid.’
‘Dat bij elke wijzende vinger van mij naar een ander, er drie vingers naar mezelf wijzen; hoe mijn oordelen me laten zien, wat voor werk aan mezelf ik te doen heb.’
Tot zover een kleine bloemlezing.

En ikzelf? Wat gun ik wel zeven generaties – en meer – aan wijsheid? Ik zou zo’n jonge vrouw, die in mijn verbeelding wat zit te mijmeren aan de oever van een rivier, willen vertellen ze haar eigen wijsheid in zich draagt. Dat is het belangrijkste dat ik te zeggen heb. En dat ze haar plezier en verdriet, haar vallen en opstaan en meer toe mag voegen aan alles wat er is. Dat ze daarvoor komt. Dat het haar geboorterecht is om te zijn wie ze is. Dat de kunst om het leven te leven in ons allemaal gezaaid is. En dat ze maar met haar aandacht hoeft af te dalen in de rivier vóór haar of die bloem naast haar of de wilg achter haar of de valk boven haar om thuis te komen in haar eigen diepte en die van het bestaan zelf. Dat ze mag vertrouwen, veranderen, leren, stralen, authentiek en vol passie en hoe het tegenwoordig ook allemaal heten mag. Over zeven generaties zullen ze wel lachen om die woorden van ons….
Ik leef en werk er NU mee. Ik geef, leer en geniet.
Maar hoe al het moois dat mijn hart me nu ingeeft bij die griet aan de Geul terechtkomt… zeven generaties na mij… ?
Laat ik dat maar loslaten. Vrij geven. Met de ondergaande zon mee…

P.S. Meer weten over wat ik zoal aanbied, vol passie en authentiek en wat die meer zij, zie mijn herfstaanbod, binnen en buiten, op mijn website. En natuurlijk vind je daar ook de data van nieuwe jaartraining van 2016, met de 13 wijze maandvrouwen, die 9 januari weer start. Derde editie. Zie rietvanrooij.nl

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto