Van de schoonheid en de troost

Zojuist ben ik mijn blog begonnen: van de schoonheid en de troost. Pretenties? vraagt de Kitty Kritiek in mij zich af. Met zo’n naam…?!
Schoonheid en troost. Ik ken deze combinatie van woorden als de titel van een prachtig vpro-programma van Wim Kayzer van destijds, waarin hij mensen interviewt met vragen als: ‘Vertel me wat dit leven de moeite waard maakt. Waarin vinden we schoonheid, en is er over die schoonheid ook nog iets te beweren? Waardoor worden we getroost? Wat zijn de herinneringen of verwachtingen die groter zijn dan ons verdriet?’
Aaaahhhh, hoe toepasselijk!
Ik wil schrijven over wat mij roert op het scheidsvlak van schoonheid en schaamte, de zwaarte en de lichtheid, het dagelijks leven en de altijd meewandelende oneindigheid, stil zijn en woorden vinden.

De directe aanleiding om dit blog te starten was het sterven van mijn oude moeder, in 2013. Haar ziekte en dood deden me opnieuw stilstaan bij onze relatie, die niet makkelijk was. Onze verhouding stopte niet met haar heengaan, maar ontwikkelde zich verder.
Ik schreef 17 columns in de categorie ‘Het sterven van mijn oude moeder en hoe onze relatie verder ging’.

Ik schrijf verder – met vlagen – over wat mij raakt, hoe ik me laat inspireren door het dagelijks leven en de ongeziene werkelijkheid, hoe ik struikel en opsta, wat de bezielde natuur me geeft en waar ik nog meer blij van word.
En in 2015 schrijf ik maandelijks een blog over mijn dagelijks leven en werk naar aanleiding van de dertien wijze ‘maandvrouwen’. Met telkens de ‘Clanmoeder van de maand’ (volgens indiaanse traditie) als eigentijds ijkpunt.

En Kitty Kritiek? Ze kan de boom in en meekijken. Maar ik laat me sinds mijn zestigste niet meer tegenhouden om te vertellen wat ik aan schoonheid en troost beleef in de gekte van het bestaan op deze aardkloot. Dus daar gaat-ie dan. Meelezen?

Een vroede vrouw in de cirkel van het leven

Dankbaar kijk ik terug op de afgelopen periode van schrijven, publiceren en verkeren. Ik had er plezier in, de reacties waren hartverwarmend en tot mijn verwondering brachten mijn stukjes schoonheid en troost aan veel meer lezers dan ik verwacht had. ‘Ik heb je laatste tekst doorgestuurd aan een vriendin,’ werd me een paar keer aarzelend bekend. ‘Het past zo bij hoe zij worstelt met haar moeder.’ Of variaties hierop. ‘Mag dat?’ ‘Tuurlijk,’zei ik dan, ‘doen! Daar zijn die stukjes voor! Niet voor een besloten kring, maar voor wie er maar op mijn spoor komt. Heel graag zelfs. Niets is zo fijn voor een schrijver (als ik;-) om gelezen te worden. Het stimuleert me enorm. Dus: geef door, geef door!’

Herkenning, erkenning en dankbaarheid vielen me ten deel.
Iemand noemde me een vroedvrouw voor het begin en het einde, een vroede (wijze) vrouw…

Ik nodig ieder met vragen die raken aan de thema’s in mijn columns uit om niet te schromen bij mij aan te kloppen. Ik sta er open voor. Ik kan je laten ervaren hoe jij met jouw struikelstenen in de lijn van je voorouders staat en hoe je hun steun kunt ontvangen. Of hoe je vruchtbaar kunt leren samenwerken met de subpersonen in je (je weet wel, Kitty Kritiek, Olga Ongeduld, Pia Perfect en al die anderen). Ik kan je een helpende hand bieden om je relatie met je ouders in een ander licht te zetten. Of om jouw persoonlijke verbinding met de bezielde wereld terug te vinden en er handen en voeten aan te geven.
Welkom.

 

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto