Een sigaar uit eigen doos

Nagenietend van een sessie die ik deze week gaf, kwam die spreekwoordelijke sigaar in mijn gedachten. Ik zocht de precieze betekenis even op: als je iemand een sigaar uit eigen doos presenteert, bied je hem iets aan dat in feite door hemzelf is betaald…
Zoiets, ja. Dat lijkt er wel op: ik geef mensen altijd iets mee dat ze zelf al in huis hadden. Het komt niet van mij, maar uit hun eigen koker. Ik haal het alleen maar naar boven. Voelbaar, bewust, eigen. Zo ook nu, in deze sessie met M.

misbaksels.. hoe mooi

M.’s thema was het verlangen naar ruimte voor zichzelf. Hoe ze die zou kunnen creëren, zonder anderen tekort te doen. Ze voelde zich gevangen in de opofferingsmodus.
Ze wilde graag een innerlijke reis maken naar een vorig leven – een van de ingangen om de wijsheid van onze ziel wakker te maken. Dus niet zozeer ‘terug naar een vorig leven’ om problemen op te sporen, maar oplossingen. Je stemt af op kwaliteiten die je ziel al eerder heeft opgedaan en die klaarliggen om hier en nu gebruikt te worden.

Ik nodigde M. uit om met haar bewustzijn in te zoomen op een leven dat haar nu iets te zeggen had. Met de stappen die ik aanreik, lukt dat vooralsnog bij iedereen.
Ze ervoer zichzelf als een boerenjongen, vertrouwd met het land. Thuis op de plek waar hij leefde, ingebed in een warm gezin, één met zijn taken. Als volwassen man bouwde hij daarop voort. Hij voelde zich geaard in een bestaan waarin de relatie met de natuur vanzelf sprak. Hij was iemand die de tijd nam voor wat tijd nodig heeft. Autonoom in zijn eenvoud en eigenheid.

Het was M. aan te zien, nog voordat ze me verslag had gedaan van haar reis. Ze straalde een heerlijke rust uit. Verwonderd over deze ‘vondst’. Helder. Bij zichzelf.

Nadat ze verslag heeft gedaan, vraag ik haar om die boer een eigen plek te geven in de kamer. Dan hebben ‘hij’ en ik een gesprek. Het is mooi om mee te krijgen wat deze ‘landman’ haar te bieden heeft. Minder drukte, meer aandacht. Zijn. Dat is waar hij M. aan herinnert. Ze voelt dat vermogen in haar buik. Ze kent het.

Het bijzondere van deze reis naar het-ervaringsveld-van-vorige-levens is, dat M. de energie van die man die ze was, herkent van haar overgrootvader. M. stamt uit een Zeeuws boerengeslacht, als vrouw bepaald ondergeschikt, maar nu krijgt ze vanuit een andere laag van de werkelijkheid een vertrouwd stuk bagage aangereikt, een wijsheid die de beperkingen van geslacht, milieu en traditie overstijgt.

Als het aan M. ligt, is de tijd om in de eerste plaats voor anderen te zorgen voorbij. Het verlangen om veel buiten te zijn leeft op. Ze wil naar de bomen, wandelen, de dijk op… “Ik blijf de helpende hand bieden, “ licht ze toe, “maar meer gedoseerd en vooral: het altruïsme zal niet meer per se leidend zijn ten koste van mijn eigenheid, rust en ruimte. Less is more. Meer gefocust, minder gefragmenteerd.”
Stil en stevig staat ze op. We nemen afscheid. Er heeft een frappante energieverschuiving plaatsgevonden in haar. Zij voelt het, ik zie het.

Ik ben dankbaar dat ik dit soort transformatiefeestjes mag meemaken. Het komt niet van mij wat deze vrouw mee naar huis neemt. We trakteren onszelf als we de rijkdom van onze ziel aanspreken.

Zo heb ik de afgelopen maanden een nettenboetster uit Schotland tegenover me gehad, een verkoper op het Arabisch Schiereiland, een genezer uit Afrika, een Chinese in een rijstveld, een Egyptische op drift, een Wijze Vrouw in Utah en meer. Allemaal met een heldere boodschap voor degeen die hen de ruimte gaf.
Ik ga nog wel een poos door met het begeleiden van deze reizen. Nog tot half oktober voor het last-minute-tarief van € 65,- per sessie.
Zie voor meer info actueel aanbod.

Op de foto: misbaksels op het Waalstrand: hoe mooi imperfectie is…

Van breikrans tot stenencirkel

Februari_2592Daar zaten ze, de verzamelde vrouwen van de jaarcirkel, op de dag van de tweede maandvrouw, Wisdom Keeper ofwel ‘Zij die de Wijsheid bewaart – en bewaakt’. Eerst maar eens om beurten vertellen wat de maand met ‘Zij die met Verwanten spreekt’ aan het licht had gebracht. Ieder had iets gemaakt, gezocht of gevonden wat symboliseerde of samenvatte waar het voor haar om ging. Een collage vol stille betekenis, een popje van vilt met vossenoren, gemaakt door een vrouw die de vos als krachtdier ontmoet had. Een boekomslag met een afbeelding en een titel die wonderwel weergaf wat de vindster ontdekt had; de inhoud van het boek leek haar niks, maar de boodschap was raak. En dan de hoepel, nog oningevuld, maar vol belofte van wat er allemaal in en aan gehangen kon gaan worden dit jaar.

Een van de vrouwen had een wandelstok willen maken; ze zou iedere maand een nieuw stukje versieren. Maar het eind hout dat hem worden moest brak al snel, en ze bezon zich op een alternatief. Ik ga een sjaal breien, bedacht ze, elke maand weer een strook in de kleur van de maandvrouw. ‘ Ik ben helemaal niet handig,’ bekende ze terwijl ze in haar tas dook, om vervolgens een prachtig speels oranje breisel tevoorschijn te toveren, versierd met veertjes, kraaltjes, steentjes… het begin van een sjaal-vol-verhaal, waaraan maand na maand een passage zal worden ingestoken, omgeslagen, doorgehaald en afgelatengegaan … of hoe zeg je dat;-).
‘Ik had een steek laten vallen,’ vertelde Breivrouw, ‘maar net toen ik de boel wilde gaan uithalen om hem op te vangen en van daar af de opnieuw te beginnen, besefte ik dat dat helemaal niet hoefde! Ik mag best een steek laten vallen,’ hield ze zichzelf triomfantelijk voor.
Lachend van plezier en herkenning vierden we de val van het perfectionisme…

‘Zij die de Wijsheid bewaart’ is onder meer de Hoedster van Stenen, die binnen het sjamanisme ook wel  de bibliotheken van Moeder Aarde worden genoemd. Gesteente houdt energie vast, en zo bewaren stenen de herinnering aan al wat er op aarde ervaren, geleefd en geleerd wordt. Met de intentie om je te laten roepen door een steen – dus niet naarstig zoeken, maar je openstellen en erop vertrouwen dat je oog op een steen valt die je aanspreekt – gingen de vrouwen na de introductie van de nieuwe maandvrouw op pad. Elk had haar al in zichzelf ontmoet tijdens de innerlijke reis van die ochtend, en had zicht gekregen op een herinnering die op dit moment in hun leven betekenis had. Welke boodschap-voor-nu bevatte juist deze herinnering? Dat zou helder worden of zich verder verdiepen in de ontmoeting met een steen.

Na anderhalf uur struinen kwamen ze aanzetten, hoor. De een droeg een prachtig gelaagd steentje in haar hand, de ander zeulde een kei van jewelste in haar rugzakje met zich mee naar binnen. Licht, donker, spits, zacht… alle stenen die waren meegekomen gaven een stukje wijsheid prijs, nadat de vrouwen in conclaaf waren gegaan met de clanmoeder van dienst. Over het belang om je te laten zien, over lichter mogen leven, over vertrouwen op de kracht van je hart, over de belofte van een nieuwe fase vol helende ontdekkingen… Dit laatste nota bene voor de oudste van de kring, die eerder dacht dat ze rond was, alles doorgewerkt en klaar…

Grijs is de kleur van de Bewaarster van Wijsheid. Hoe dat zo? Is dat niet grauw en somber? Heus niet. Grijs staat hier voor neutraal, vol respect en open naar andere standpunten, niet per se hakend aan opvallende kleuren, grote verhalen, uitgesproken meningen.
De soep voor tussen de middag – elke maand een andere, door mij gebrouwen in de kleur van de maandvrouw – was witlofsoep met grijze garnalen. Neutraal van kleur, maar met een vleugje zoet van de ui, een vleugje fris van de bleekselderij en een vleugje bitter van de witlof. Als het leven zelf;-)

Ik geniet. Van stenen, soep en struinen met een stelletje vrouwen, in leeftijden tussen de eenenveertig en de eenenzeventig,  op een doodgewone Nederlandse zaterdagmiddag op zoek naar vrouwenwijsheid aan de rivier…
Heel soms maar hoor ik spottende stemmen in mijn binnenste. Wat ze zeggen?
‘Die is niet goed wijs.’

Meer over de  kwaliteiten van deze maandvrouw? Of over de eerstvolgende ‘Binnenstebuitendag’, een open vrouwencirkel van één dag in mei? Of over andere workshops dit voorjaar, met binnen- en buitenwerk? Zie: rietvanrooij.nl

Vragen, of reacties op dit blog? Graag!

Opoe en de kier

‘Looks far’, heet de wijze vrouw van april volgens indiaanse traditie. Voor de Nederlandse versie van het boek waarin die dertien wijze maan(d)vrouwen beschreven staan, is dat vertaald met ‘Zij die vooruitziet’. Dat vind ik te beperkt, zeker als ik lees wat er allemaal onder haar auspiciën valt. Tjongejonge. ‘Zij die weids kijkt’, zou ik zeggen. Zij ziet, voorziet, ziet vooruit, doorziet en droomt – zowel bij dag als bij nacht.
Ze spoort ons aan om goed te kijken naar de zichtbare werkelijkheid en haar details, maar ook ‘achter’ dat wat onze ogen waarnemen. Erdoorheen.
Een sfeer, een herinnering, een droom.
Zij is ‘Poortwachtster van de Kier in het Universum.’ Die kier, die ‘crack in the universe’, waardoor we naar andere dimensies van bewustzijn kunnen reizen. Of we vangen er zomaar een glimp van op…

Laatst reed ik aan de Gelderse noordkant langs mijn geliefde rivier de Maas, steeds dichter naar mijn geboorteplaats Orthen, een lintdorp dat al heel lang ingelijfd is door Den Bosch, maar waar de Maas zo dichtbij ligt, dat wij er ’s zomers gingen zwemmen. Het licht, de lucht, de rivier… er hing iets dat me heel zacht aanraakte, en me een gevoel gaf dat ik hier thuishoorde. Wortels, geboortegrond.
Even later zag ik aan de overkant van het water het plaatsnaambordje Maasdriel staan, en dat thuiskomgevoel verdiepte zich. Hier kwam mijn grootmoeder vandaan! Ik heb het brave mens nooit gekend, maar de verbinding is er. Opoe. Zestien kinderen gebaard, waarvan er dertien in leven bleven. Aardappelen schillen, boontjes doppen. Verhalen van eenvoud.
Inmiddels ben ik zelf grootmoeder van een kleindochter. Opoe was dat van mij; zij was de moeder van mijn vader. Mijn kleindochter is de dochter van mijn zoon. Hoe die lijnen van opeenvolgende levens lopen. Dat is niet zomaar iets.
Mijn wortels aan de Maas. Blij word ik ervan. ‘k Weet me opgenomen in een groter geheel.
‘De gezichten van de Ouden, in deze en verre werelden’, is een strofe in het gedicht over Looks far…
Zij ziet de gezichten van de voorouders in de sterren.
Ik zie mijn grootmoeder in het bordje Maasdriel.
Dag opoe.
Naschrift: Gister reed ik in diezelfde omgeving. Ik was inmiddels aan het twijfelen geraakt of opoe uit Velddriel of Maasdriel kwam, en wilde even op verkenning. Velddriel, Hoenzadriel, Kerkdriel blijkt allemaal onder Maasdriel te vallen. Maar voordat ik dat op internet ontdekte, kreeg ik al een pracht van een magische bevestiging. Pal voor me reed een zwart autootje met het opschrift: ‘Uitvaartverzorging Stork Maasdriel’. Dood, geboorte (stork is Engels voor ooievaar), voorouders, kleinkinderen: zie je wel?

Meer van me lezen?

Voor het nieuwetijdskindforum schreef ik: ‘Van rotvogeltjes tot krachtdieren.’ Over weer een andere kijk door die kier…

Van fluisterstem tot luisterbedrog

Als wat je te zeggen hebt niet mooier is dan de stilte,
waarom zou je dan je mond opendoen?

Aiaiai. Heb ik mezelf even flink klemgezet met deze variant op een Arabisch spreekwoord! Als ik het hierbij laat, geef ik gehoor aan deze wijze oproep om verstilling. Maar als ik verder niks schrijf in het kader van de wijze maanvrouw van mei, Luisterende Vrouw, dan vind ik dat ik mijn lezers toch een beetje met een kluitje in het riet stuur…

rietpluimenlucht6465Fluisterend schrijf ik verder. Mijn woorden worden alleen opgevangen door degene voor wie ze iets toevoegen; ieder ander laat ze overwaaien…  stel ik voor.

Luisterende Vrouw is onder meer de beschermster van Tiyoweh (tai-o-wee),  het indiaanse woord voor stilte, inkeer.
Waar luistert deze vrouwe dan naar? Naar wat schuilgaat achter en onder de woorden. Ze brengt ons bij ons woordeloze weten. Bij onze stille stem. ‘Voortdurend praten brengt ons op een dwaalspoor,’ is een van haar wijze lessen. ‘Want als we praten, luisteren we niet.’

‘Jij moet naar mij luisteren!’ hoorde ik een kind eens tegen haar moeder zeggen. Wat bleek? Dit meisje wilde dat haar moeder haar gaf waar ze om vroeg. Met ‘luisteren’ bedoelde het kind ‘doen wat ik zeg. Gehoorzamen.’
Van wie zou ze dat nou hebben…?
‘Ik luister goed en ik hoor wat je zegt, lieverd, maar je krijgt het niet,’ zei de moeder. Of verzin ik dat laatste nou?

Een dezer dagen las ik iets spannends, in een boek. De schrijfster bekent, dat ze het verhaal van een ander vaak zo beluistert, dat ze intussen haar eigen verhaal maakt aan de hand van de ingrediënten van die ander. ‘Iemand kan het hebben over de aansluiting van een telefoon op een netwerk van kabels en daarbij juist die woorden gebruiken waardoor mij plotseling iets duidelijk wordt over de aard van het gezin, om maar eens een voorbeeld te noemen.’
‘Het heeft iets bedrieglijks,’ voegt ze eraan toe, ‘want ik heb vaak meegemaakt dat iemand waarmee ik sprak, helemaal opleefde, omdat ik door vragen en opmerkingen de ander aan bleef sporen vooral door te gaan met vertellen. Ik realiseerde mij dan dat die verteller wel moest denken dat het enthousiasme voortkwam uit pure interesse voor de inhoud van het vertelde verhaal, maar het was vooral het verhaal dat zich parallel in mijn hoofd vormde, waarvan ik opgewonden raakte en dat ik tot een geheel wou afronden.’
(Mogen jullie raden wie ik hier citeer;-)

Ohôh, wat een luisterbedrog, is mijn eerste reactie op deze ontboezeming. Dan realiseer ik me, dat ik – als ik geluk heb – zo een boek lees. De boeiendste boeken roepen een eigen verhaal in mij tot leven. Bladzijdenlang gaan mijn ogen over de gedrukte woorden, maar ze lezen intussen wat anders, iets wat ik me mijmerlezend bewust word. Gedachten en gevoelens die zonder die kapstok van  zinnen van een ander niet zouden stromen. Ik volg de schrijver niet, ik luister naar mijn eigen zielenroerselen…
Maar luisteren we eigenlijk niet altijd een beetje zo, ook als we dichter bij de inhoud van het verhaal van een ander blijven? Wat horen we eigenlijk als een ander vertelt ? Er komen beelden, herinneringen, gevoelens in ons op; we horen wat we herkennen.
Hoeveel van jezelf en hoeveel van de ander gaat er in een luisterend oor?

P.S. Een heel ander luisterding. Mijn buurman Nico Huijbrechts – musicus, beeldend kunstenaar en schrijver – is onlangs begonnen aan ‘de bibliotheek voor verdwenen geluiden’, een serie van honderd interviews waarin mensen vertellen over een specifiek geluid met een verhaal – een geluid dat niet meer terugkomt. Ik vertelde hem als tweede, over krrk-krrk-krrk, een verre herinnering…
Lezen en zin in meer? Zie: verdwenen geluiden

N.B. Vorige blogs lezen? Klik rechtsboven of middenonder aan de pagina op ‘BLOG’
N.B. Wil je graag een mail als er weer een nieuwe blogpost is? Meld je aan op rietvrooij@hetnet.nl

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto