Vergelijken, Delen, Vermenigvuldigen… of: van Bomenpraat en Mensenwerk

‘Van mijn wortels moet ik het hebben’, ving een van de vrouwen afgelopen zaterdag op van een boom. Daar had ze een persoonlijke boodschap aan. Ze wist meteen waar dat op sloeg, in een periode met heftige gebeurtenissen, verwarrende veranderingen, de dood zo dichtbij: ‘Van mijn wortels moet ik het hebben, ja. Waar ik vandaan kom, wat ik van mijn ouders meekreeg, dat wat ik in mijn basis heb … dáár heb ik nu wat aan!’

IMG-20170315-Waterwilgklein
Prachtige lentedag gehad, vorige week in de uiterwaarden, met een stel vrouwen. Met regen, wind, loslopende runderen en paarden, de rivier. Met innerlijk vuur, erkende hoop en verlangen. Kwetsbaarheid en kracht. Rijk aan inspiratie vanuit de natuur en elkaar.
We gingen onder andere in conclaaf met een gehavende boom, een waterwilg in volle bloei, voor een derde geveld door de storm van laatst.
Eerst kennismaken. Je benadert de boom nieuwsgierig, als een ander wezen van een bevriend volk – het Staande Volk, zoals de indianen het zeggen. En dan afstemmen, je inleven, openstaan voor wat dit ‘Boomwezen’ overbrengt.

Een ander, die deze boom al zoveel vaker had gezien, zag dit: ‘Wat te zwaar was, heeft ze losgelaten. Lichter en fierder staat ze nu. Ze is haar ballast kwijt.’ En verdomd, hoe sneu de wond er ook uitziet en hoe jammer het ontbreken van zo’n groot stuk van de vertrouwde verschijning ook is… Ze stáát er, mevrouw Waterwilg. Fier. Lichter. En ze laat meer licht door. Een nieuwe balans in deze lente… mooi!

‘Ook al ben je getekend en gehavend, laat maar zien. Laat zijn wat er is, deel het, lééf het,’ kwam bij mij binnen. Wat een opluchting gaf dit. De eerlijkheid van Hoe Het Is. Nu. Zo. Telkens weer. Dat dit nu waar is, wat het ook is. Imperfect zijn, gebreken hebben. En dat dat gezien mag worden, geëerd zelfs, herkend in mijzelf. In onszelf, met onze onrust, twijfels, angsten, onze butsen en deuken, uiterlijk en innerlijk…

Door ons ervoor te openen, er aandacht aan te geven, ervaren we wat we innerlijk weten.
Dat wij, net als een geknakte boom, meer kanten hebben – mooie en mindere. Al die gevoelens en gekkigheden die ons echt maken. Fier in onze kwetsbaarheid. De schaamte van jaloezie voorbij… van vergelijken – en onszelf minder vinden, of meer.
Dat zoeken naar eigenheid met een open hart, en die vinden in onszelf in het delen met elkaar: met mensen, bomen, dieren, dierbaren…

rietpluimenlucht6465
Wat houd ik er toch van om daarmee te werken! Niet alleen buiten, in de natuur, maar onder meer ook via ‘soul dialogue’, waarbij je delen van je wezen ontmoet en aan het woord laat.
Intussen gaf ik de eerste van een serie gratis lentesessies onder de titel: ‘Verken je “ikken” en kom thuis in je Zelf.’

‘Wat een mooie sessie,’ schreef D. ‘En wat een uitwerking. Ik wist het al wel met mijn hoofd – maar dan gebeurt er niet zo veel – maar nu weet ik met heel m’n wezen, dat elk deel van mij er mag zijn. Ik omarm. Ik “heb” nu meer en ben toch lichter…’

Er is nog 1 gratis sessie voice dialogue/ soul dialogue te vergeven; bel 024 3229722 of mail me.

• April doet wat hij wil… ik ook: Ik geef weer een ‘medicijnwandeling’: hoe je op sjamaanse wijze te rade kunt gaan bij ‘Al onze Verwanten’ in de natuur. Een individuele, helende struintocht, met afstemming vooraf en bekrachtiging achteraf.
Datum: in samenspraak gepland, een ochtend of middag van drie uur, in april
Kosten: € 40,-
Vóór 1 april aangemeld betekent korting: € 35,-
Lees meer over ‘medicijn’ in medicijnwandeling en medicijnwiel.

De eerstvolgende vrouwencirkel/ inspiratiedag in de natuur in de vierseizoenencyclus is op zaterdag 17 juni in de Ooij, met als thema: de volheid van de zomer… in jou. Zie agenda.

 

Van breikrans tot stenencirkel

Februari_2592Daar zaten ze, de verzamelde vrouwen van de jaarcirkel, op de dag van de tweede maandvrouw, Wisdom Keeper ofwel ‘Zij die de Wijsheid bewaart – en bewaakt’. Eerst maar eens om beurten vertellen wat de maand met ‘Zij die met Verwanten spreekt’ aan het licht had gebracht. Ieder had iets gemaakt, gezocht of gevonden wat symboliseerde of samenvatte waar het voor haar om ging. Een collage vol stille betekenis, een popje van vilt met vossenoren, gemaakt door een vrouw die de vos als krachtdier ontmoet had. Een boekomslag met een afbeelding en een titel die wonderwel weergaf wat de vindster ontdekt had; de inhoud van het boek leek haar niks, maar de boodschap was raak. En dan de hoepel, nog oningevuld, maar vol belofte van wat er allemaal in en aan gehangen kon gaan worden dit jaar.

Een van de vrouwen had een wandelstok willen maken; ze zou iedere maand een nieuw stukje versieren. Maar het eind hout dat hem worden moest brak al snel, en ze bezon zich op een alternatief. Ik ga een sjaal breien, bedacht ze, elke maand weer een strook in de kleur van de maandvrouw. ‘ Ik ben helemaal niet handig,’ bekende ze terwijl ze in haar tas dook, om vervolgens een prachtig speels oranje breisel tevoorschijn te toveren, versierd met veertjes, kraaltjes, steentjes… het begin van een sjaal-vol-verhaal, waaraan maand na maand een passage zal worden ingestoken, omgeslagen, doorgehaald en afgelatengegaan … of hoe zeg je dat;-).
‘Ik had een steek laten vallen,’ vertelde Breivrouw, ‘maar net toen ik de boel wilde gaan uithalen om hem op te vangen en van daar af de opnieuw te beginnen, besefte ik dat dat helemaal niet hoefde! Ik mag best een steek laten vallen,’ hield ze zichzelf triomfantelijk voor.
Lachend van plezier en herkenning vierden we de val van het perfectionisme…

‘Zij die de Wijsheid bewaart’ is onder meer de Hoedster van Stenen, die binnen het sjamanisme ook wel  de bibliotheken van Moeder Aarde worden genoemd. Gesteente houdt energie vast, en zo bewaren stenen de herinnering aan al wat er op aarde ervaren, geleefd en geleerd wordt. Met de intentie om je te laten roepen door een steen – dus niet naarstig zoeken, maar je openstellen en erop vertrouwen dat je oog op een steen valt die je aanspreekt – gingen de vrouwen na de introductie van de nieuwe maandvrouw op pad. Elk had haar al in zichzelf ontmoet tijdens de innerlijke reis van die ochtend, en had zicht gekregen op een herinnering die op dit moment in hun leven betekenis had. Welke boodschap-voor-nu bevatte juist deze herinnering? Dat zou helder worden of zich verder verdiepen in de ontmoeting met een steen.

Na anderhalf uur struinen kwamen ze aanzetten, hoor. De een droeg een prachtig gelaagd steentje in haar hand, de ander zeulde een kei van jewelste in haar rugzakje met zich mee naar binnen. Licht, donker, spits, zacht… alle stenen die waren meegekomen gaven een stukje wijsheid prijs, nadat de vrouwen in conclaaf waren gegaan met de clanmoeder van dienst. Over het belang om je te laten zien, over lichter mogen leven, over vertrouwen op de kracht van je hart, over de belofte van een nieuwe fase vol helende ontdekkingen… Dit laatste nota bene voor de oudste van de kring, die eerder dacht dat ze rond was, alles doorgewerkt en klaar…

Grijs is de kleur van de Bewaarster van Wijsheid. Hoe dat zo? Is dat niet grauw en somber? Heus niet. Grijs staat hier voor neutraal, vol respect en open naar andere standpunten, niet per se hakend aan opvallende kleuren, grote verhalen, uitgesproken meningen.
De soep voor tussen de middag – elke maand een andere, door mij gebrouwen in de kleur van de maandvrouw – was witlofsoep met grijze garnalen. Neutraal van kleur, maar met een vleugje zoet van de ui, een vleugje fris van de bleekselderij en een vleugje bitter van de witlof. Als het leven zelf;-)

Ik geniet. Van stenen, soep en struinen met een stelletje vrouwen, in leeftijden tussen de eenenveertig en de eenenzeventig,  op een doodgewone Nederlandse zaterdagmiddag op zoek naar vrouwenwijsheid aan de rivier…
Heel soms maar hoor ik spottende stemmen in mijn binnenste. Wat ze zeggen?
‘Die is niet goed wijs.’

Meer over de  kwaliteiten van deze maandvrouw? Of over de eerstvolgende ‘Binnenstebuitendag’, een open vrouwencirkel van één dag in mei? Of over andere workshops dit voorjaar, met binnen- en buitenwerk? Zie: rietvanrooij.nl

Vragen, of reacties op dit blog? Graag!

Eigenlijk en Hadikmaar en het geboortelijk bestaan

Laatst belandde ik, struinend door de uiterwaarden langs de Waal, bij een mooie oude dikke wilg. Met liefde en plezier noem ik zo’n boom dan ‘Grootmoeder Wilg’. Mijn hart gaat ervan open, als ik zo’n dijk van een aanwezigheid een naam geef. Zoals ze daar staat, stil en krachtig. Anders dan wij, zeker, maar zoveel meer dan een ding langs de kant van de weg. Graag laat ik mij bij het begroeten van bomen of het luisteren naar rivieren inspireren door de volkeren voor wie Grootmoeder Wilg, Broeder Eik en Zuster Rivier niet louter in Fantasia thuishoren, maar bij wie die naamgeving respect uitdrukt voor deze levensvormen. Hun verwantschap met ons, mensen, wordt door natuurvolkeren beleefd als dagelijkse realiteit.
Dit is een kwaliteit die ik graag in mezelf aanspreek. En het mooie is: als je het doet, ga je het voelen. Want ook hier geldt: wat je aandacht geeft, vermeerdert zich. Als ik ‘hi, Koe’ zeg onderweg, of ‘hé, Boterbloem, ben je daar al?’ fluister, dan ervaar ik mijn verbondenheid met ze. Ik heb me hierin jarenlang getraind, maar dan heb je ook wat: een bron van wijsheid en plezier. En steun.
‘Fake it until you make it’, geef ik vaak als motto mee aan wie wil leren de sjamaan in zichzelf te ontdekken en zich op deze laag wil openen voor ‘All our relations’ in de natuur.

Gekke Grietje voel ik me inmiddels niet meer als ik praat met de ganzen die overvliegen.  ‘Des te erger,’ mompelt Nuchtere Nela in mij… ‘jij ziet ze dus echt vliegen…’ Enfin. De een gaat bij zijn oma langs, een ander neemt de poes op schoot als hij troost zoekt of even bij wil komen. Ik ging op bezoek bij Grootmoeder Wilg. Om troost te zoeken en bij te komen. Waarvan dan wel? Ik voelde me opgesloten. Had last van Eigenlijk en Hadikmaar, twee krengerige figuren die meer dan eens in me ronddarren. De een port me om iets anders te doen dan wat ik doe, de ander vindt achteraf dat het anders gemoeten had. Lekkertjes zijn het… maar niet heus. Want weet je: de ene keer kramen ze onzin uit, de andere keer hebben ze gelijk. Eigenlijk. Vind ik dan. Achteraf…

Er gebeurde geen wonder aan de voet van Grootmoeder. Maar in contact met haar kwam er wel een stroom op gang, waarin ik weer voelde, dat ik kan kiezen. Dat ik weliswaar een hardnekkige groef in me heb waar ik vooral de zwaarte van het bestaan beleef en waarin ik me onderhevig voel aan onvermogen – in die groef draai ik dan rondjes, zonder dat ik het doorheb – maar dat ik toch echt telkens weer kan kiezen uit dat patroon te stappen. Hup!

‘Zij die de Waarheid weegt’ (de wijze vrouw van maart volgens indiaanse traditie) leert ons, dat wij zelf beslissen wat we willen leren. ‘Op het pad van groei pikt ieder de lessen op die hij of zij nodig heeft,’ zegt ze. ‘De verantwoordelijkheid voor het accepteren van deze lessen ligt bij onszelf. Nemen we deze verantwoordelijkheid, dan zullen we ons bevrijd voelen. Nemen we ze niet, dan voelen we ons belast.’

Ja. Zo word ik steeds weer uitgedaagd om in beweging te komen, op te staan, me niet neer te laten drukken door de lasten des levens. Keer op keer op keer. Hup! De nieuwe denker des vaderlands, de filosofe Marli Huijer, kwam met het mooie woord ‘geboortelijkheid’. Ze zegt dat mannelijke filosofen veelal bezig zijn met onze sterfelijkheid, maar dat de filosofe Hannah Ahrendt onze geboortelijkheid benoemde; het feit dat er steeds weer mensen geboren worden hoort net zo goed bij de menselijke conditie als het feit dat we doodgaan. Dus. Ook als individu zijn we geboortelijk, filosofeer ik verder. We worden telkens weer een beetje geboren. Keer op keer op keer. Als we ergens doorheen gaan, wakker worden, tot inzicht komen, ons bevrijd voelen. Geboortelijk leven. Ja, ik wil.
Met Eigenlijk en Hadikmaar zo nodig als strenge verloskundigen.

En met Grootmoeder Wilg als wijze vroedvrouw.

 

Meer lezen? Voor het nieuwetijdskindforum schreef ik onlangs het artikel: ‘Wie in balans is… staat stil’. (Zin om te reageren? Klik rechtsonder op het cijfer vóór ‘reacties’.)

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto