Een sigaar uit eigen doos

Nagenietend van een sessie die ik deze week gaf, kwam die spreekwoordelijke sigaar in mijn gedachten. Ik zocht de precieze betekenis even op: als je iemand een sigaar uit eigen doos presenteert, bied je hem iets aan dat in feite door hemzelf is betaald…
Zoiets, ja. Dat lijkt er wel op: ik geef mensen altijd iets mee dat ze zelf al in huis hadden. Het komt niet van mij, maar uit hun eigen koker. Ik haal het alleen maar naar boven. Voelbaar, bewust, eigen. Zo ook nu, in deze sessie met M.

misbaksels.. hoe mooi

M.’s thema was het verlangen naar ruimte voor zichzelf. Hoe ze die zou kunnen creëren, zonder anderen tekort te doen. Ze voelde zich gevangen in de opofferingsmodus.
Ze wilde graag een innerlijke reis maken naar een vorig leven – een van de ingangen om de wijsheid van onze ziel wakker te maken. Dus niet zozeer ‘terug naar een vorig leven’ om problemen op te sporen, maar oplossingen. Je stemt af op kwaliteiten die je ziel al eerder heeft opgedaan en die klaarliggen om hier en nu gebruikt te worden.

Ik nodigde M. uit om met haar bewustzijn in te zoomen op een leven dat haar nu iets te zeggen had. Met de stappen die ik aanreik, lukt dat vooralsnog bij iedereen.
Ze ervoer zichzelf als een boerenjongen, vertrouwd met het land. Thuis op de plek waar hij leefde, ingebed in een warm gezin, één met zijn taken. Als volwassen man bouwde hij daarop voort. Hij voelde zich geaard in een bestaan waarin de relatie met de natuur vanzelf sprak. Hij was iemand die de tijd nam voor wat tijd nodig heeft. Autonoom in zijn eenvoud en eigenheid.

Het was M. aan te zien, nog voordat ze me verslag had gedaan van haar reis. Ze straalde een heerlijke rust uit. Verwonderd over deze ‘vondst’. Helder. Bij zichzelf.

Nadat ze verslag heeft gedaan, vraag ik haar om die boer een eigen plek te geven in de kamer. Dan hebben ‘hij’ en ik een gesprek. Het is mooi om mee te krijgen wat deze ‘landman’ haar te bieden heeft. Minder drukte, meer aandacht. Zijn. Dat is waar hij M. aan herinnert. Ze voelt dat vermogen in haar buik. Ze kent het.

Het bijzondere van deze reis naar het-ervaringsveld-van-vorige-levens is, dat M. de energie van die man die ze was, herkent van haar overgrootvader. M. stamt uit een Zeeuws boerengeslacht, als vrouw bepaald ondergeschikt, maar nu krijgt ze vanuit een andere laag van de werkelijkheid een vertrouwd stuk bagage aangereikt, een wijsheid die de beperkingen van geslacht, milieu en traditie overstijgt.

Als het aan M. ligt, is de tijd om in de eerste plaats voor anderen te zorgen voorbij. Het verlangen om veel buiten te zijn leeft op. Ze wil naar de bomen, wandelen, de dijk op… “Ik blijf de helpende hand bieden, “ licht ze toe, “maar meer gedoseerd en vooral: het altruïsme zal niet meer per se leidend zijn ten koste van mijn eigenheid, rust en ruimte. Less is more. Meer gefocust, minder gefragmenteerd.”
Stil en stevig staat ze op. We nemen afscheid. Er heeft een frappante energieverschuiving plaatsgevonden in haar. Zij voelt het, ik zie het.

Ik ben dankbaar dat ik dit soort transformatiefeestjes mag meemaken. Het komt niet van mij wat deze vrouw mee naar huis neemt. We trakteren onszelf als we de rijkdom van onze ziel aanspreken.

Zo heb ik de afgelopen maanden een nettenboetster uit Schotland tegenover me gehad, een verkoper op het Arabisch Schiereiland, een genezer uit Afrika, een Chinese in een rijstveld, een Egyptische op drift, een Wijze Vrouw in Utah en meer. Allemaal met een heldere boodschap voor degeen die hen de ruimte gaf.
Ik ga nog wel een poos door met het begeleiden van deze reizen. Nog tot half oktober voor het last-minute-tarief van € 65,- per sessie.
Zie voor meer info actueel aanbod.

Op de foto: misbaksels op het Waalstrand: hoe mooi imperfectie is…

Vergelijken, Delen, Vermenigvuldigen… of: van Bomenpraat en Mensenwerk

‘Van mijn wortels moet ik het hebben’, ving een van de vrouwen afgelopen zaterdag op van een boom. Daar had ze een persoonlijke boodschap aan. Ze wist meteen waar dat op sloeg, in een periode met heftige gebeurtenissen, verwarrende veranderingen, de dood zo dichtbij: ‘Van mijn wortels moet ik het hebben, ja. Waar ik vandaan kom, wat ik van mijn ouders meekreeg, dat wat ik in mijn basis heb … dáár heb ik nu wat aan!’

IMG-20170315-Waterwilgklein
Prachtige lentedag gehad, vorige week in de uiterwaarden, met een stel vrouwen. Met regen, wind, loslopende runderen en paarden, de rivier. Met innerlijk vuur, erkende hoop en verlangen. Kwetsbaarheid en kracht. Rijk aan inspiratie vanuit de natuur en elkaar.
We gingen onder andere in conclaaf met een gehavende boom, een waterwilg in volle bloei, voor een derde geveld door de storm van laatst.
Eerst kennismaken. Je benadert de boom nieuwsgierig, als een ander wezen van een bevriend volk – het Staande Volk, zoals de indianen het zeggen. En dan afstemmen, je inleven, openstaan voor wat dit ‘Boomwezen’ overbrengt.

Een ander, die deze boom al zoveel vaker had gezien, zag dit: ‘Wat te zwaar was, heeft ze losgelaten. Lichter en fierder staat ze nu. Ze is haar ballast kwijt.’ En verdomd, hoe sneu de wond er ook uitziet en hoe jammer het ontbreken van zo’n groot stuk van de vertrouwde verschijning ook is… Ze stáát er, mevrouw Waterwilg. Fier. Lichter. En ze laat meer licht door. Een nieuwe balans in deze lente… mooi!

‘Ook al ben je getekend en gehavend, laat maar zien. Laat zijn wat er is, deel het, lééf het,’ kwam bij mij binnen. Wat een opluchting gaf dit. De eerlijkheid van Hoe Het Is. Nu. Zo. Telkens weer. Dat dit nu waar is, wat het ook is. Imperfect zijn, gebreken hebben. En dat dat gezien mag worden, geëerd zelfs, herkend in mijzelf. In onszelf, met onze onrust, twijfels, angsten, onze butsen en deuken, uiterlijk en innerlijk…

Door ons ervoor te openen, er aandacht aan te geven, ervaren we wat we innerlijk weten.
Dat wij, net als een geknakte boom, meer kanten hebben – mooie en mindere. Al die gevoelens en gekkigheden die ons echt maken. Fier in onze kwetsbaarheid. De schaamte van jaloezie voorbij… van vergelijken – en onszelf minder vinden, of meer.
Dat zoeken naar eigenheid met een open hart, en die vinden in onszelf in het delen met elkaar: met mensen, bomen, dieren, dierbaren…

rietpluimenlucht6465
Wat houd ik er toch van om daarmee te werken! Niet alleen buiten, in de natuur, maar onder meer ook via ‘soul dialogue’, waarbij je delen van je wezen ontmoet en aan het woord laat.
Intussen gaf ik de eerste van een serie gratis lentesessies onder de titel: ‘Verken je “ikken” en kom thuis in je Zelf.’

‘Wat een mooie sessie,’ schreef D. ‘En wat een uitwerking. Ik wist het al wel met mijn hoofd – maar dan gebeurt er niet zo veel – maar nu weet ik met heel m’n wezen, dat elk deel van mij er mag zijn. Ik omarm. Ik “heb” nu meer en ben toch lichter…’

Er is nog 1 gratis sessie voice dialogue/ soul dialogue te vergeven; bel 024 3229722 of mail me.

• April doet wat hij wil… ik ook: Ik geef weer een ‘medicijnwandeling’: hoe je op sjamaanse wijze te rade kunt gaan bij ‘Al onze Verwanten’ in de natuur. Een individuele, helende struintocht, met afstemming vooraf en bekrachtiging achteraf.
Datum: in samenspraak gepland, een ochtend of middag van drie uur, in april
Kosten: € 40,-
Vóór 1 april aangemeld betekent korting: € 35,-
Lees meer over ‘medicijn’ in medicijnwandeling en medicijnwiel.

De eerstvolgende vrouwencirkel/ inspiratiedag in de natuur in de vierseizoenencyclus is op zaterdag 17 juni in de Ooij, met als thema: de volheid van de zomer… in jou. Zie agenda.

 

De koffer en de sleutels – over innerlijk leiderschap

Stel, je hebt een koffer. Zo’n mooie, oude bruine koffer met leren hoekjes. Je hebt hem al zolang als je leeft in je bezit. Er zit een groot etiket op. In fraaie lettertypes en verschillende kleuren inkt staan daar woorden en zinnetjes op geschreven. Die woorden en zinnen verwijzen allemaal naar wat jij in huis hebt: de kwaliteiten die je hebt meegekregen, je talenten, je innerlijke weten, je levenskracht, jouw verbinding met de bron waaruit je voortkomt, en je vermogen om van je struikelblokken klompjes goud te maken, het goud van doorleefde ervaring. Kortom: in die koffer zit precies alle bagage die jij nodig hebt om jouw aardse bestaan ten volle te leven, met alles erop en eraan. En het fraaie is: die bagage groeit met je mee.
IMG_0616_kleinZo’n ‘koffer’ hebben we allemaal. Natuurlijk bestaan er vele vormen of vormeloze varianten van, maar voor het verhaal dat ik wil vertellen, vind ik een koffer een mooi beeld. Een schatkist kan ook, maar dat wordt zo’n gesjouw, terwijl je op reis bent. Hoe dan ook, je hebt zo’n bundel potentie als geboortegeschenk meegekregen, en dat weet je. Of ben jij het vergeten…?

Je hebt het druk. Met het dagelijks leven, je werk, de mensen om wie je geeft, je huis, je plannen, alles en iedereen waar je wat mee moet of wilt. Of je zit in een crisis, een overgang, een verlies.
Je ervaart onrust, spanning, angst, stress, verdriet. En verlangen. Je verlangt naar rust, balans, vertrouwen, warmte, plezier. Je wilt zo graag houden van je leven zoals het is, ervan kunnen genieten. Dat lukt maar met mate. Niet genoeg. Niet meer. Te vol, te veel, te erg, te druk.
Dan wordt het tijd dat je je koffer van zolder haalt, of je schatkist uit de kelder. Dat je het stof eraf blaast en hem tadaaa… open maakt! Zodat je (weer) toegang hebt tot jouw innerlijk potentieel om je leven te leven zoals het bedoeld is: met diepgang en plezier.
Hoe? Met de sleutels natuurlijk. Maar waar zijn die? Hoe zien ze eruit? Heb je ze ooit wel gehad, maar ben je ze kwijtgeraakt?

Er zijn mensen die in hun eentje vanuit hun koffer leven. Maar volgens mij zijn dat er niet veel. We hebben reisgezelschap nodig, tips onderweg, steun. En passende sleutels om bij onze persoonlijke bagage te kunnen.
Ik ben zo’n type dat bij diverse sleutelboeren heeft aangeklopt om mijn koffer te kunnen openen. Ik heb diverse leraren/ inspirators/ helpers gehad en ik heb veel van ze geleerd. Zo heb ik in de loop van mijn leven een set sleutels verzameld en gesmeed, waarmee ik – linksom of rechtsom – altijd weer mijn koffer in kan duiken en er kan vinden wat ik nodig heb.
Al vanaf ik ging ervaren hoe ik bij mijn eigen bagage kan, ben ik enthousiast om anderen te helpen om bij de hunne te kunnen. Daar houd ik van. En mijn ‘sleutels’ zijn niet uniek. Ze behoren tot het menselijke sleuteldepot, zijn te vermenigvuldigen en delen. Hoe dan ook: mijn sleutels blijken ook te werken bij anderen, en ik blijf er met mensen die bij mij aankloppen, aan schaven en slijpen. Ik heb er inmiddels vele honderden uitgedeeld in de begeleiding die ik geef en in wat ik schrijf.
Sleutels. Ingangen. Wegen om mensen als jij te brengen bij hun eigen weten, bij hun innerlijk vuur, bij hun liefde voor zichzelf en voor het Leven. Als een soort ‘vroedvrouw’ sta ik mensen bij bij de geboorte van een stukje van hun volle zelf, hun oorspronkelijkheid, hun eigen innerlijk weten.

Aan mijn sleutelbos
• Ik kan je bijvoorbeeld in gesprek brengen met je buikpijn, zodat je verstaat wat die zegt. Of met de wijze vrouw in jou of het onbevangen kind. Met je schuldgevoel of je perfectionisme die, na door jou erkend te zijn, best een stapje terug willen doen.
• Of ik laat je ervaren hoe je in de lijn van je voormoeders/ voorouders staat en welke kracht er schuilt in wat je hebt meegekregen.
• Ik kan je terugvoeren naar je geboorteafspraken met je ouders– en daarmee naar de afspraken met je zelf, je wezen; een tip oplichten van de sluier wat je zielsplan is, en de relatie met je ouders ophelderen en helen.
• Ik stuur je de natuur in  en leer  je je aandacht zo te richten, dat je antwoorden op actuele vragen kunt ontvangen via een boom, rivier, de wolken, een vogel, een ree…
• Door je op te stellen in het wiel van verandering met z’n vier windrichtingen, laat ik je ervaren waar je vandaan komt en waar je naar op weg bent – en hoe je thuis kunt komen in het Nu.

Kathalijn:

Goed genoeg is ook goed, weet ik nu. Jij geeft alle ruimte, zodat kan komen wat komen wil en dat het goed is. Ik heb niet de illusie dat mijn valkuilen er nooit meer zullen zijn, maar ik raak niet meer in paniek en heb vertrouwen in mijn eigen zelfsturende vermogen. Ik kan nu op adem komen met mezelf. Therapie is het niet voor mij. Het gaat niet om genezen in westerse zin. Door de handvatten die jij geeft, leer ik op een andere manier naar mijn leven te kijken en er luchtigheid en licht in te brengen. Ik accepteer mezelf meer en meer. Dit is wie ik ben.

Emmy:

In de jaartraining wordt een levensader aangeboord; ik ontdek stukjes in mezelf waarvan ik niet wist dat ik ze in me had. Ik voel me al heel lang aangetrokken tot indiaanse vrouwenwijsheid, maar kwam er steeds niet aan toe. Nu kan ik maandelijks wat ik in me heb, mijn waarheid, vertalen naar een creatief ding. Dat levert me heel veel op. Het is alsof ik dat blik met kwaliteiten dat ik altijd al in mijn bezit had, dankzij de blikopener die jij maandelijks geeft, open kan maken. Daarna gaat het vanzelf.

Rutger:

Als ik hard werk, ben ik sneller moe, vatbaar voor stress. Ik kan dan afgevlakt raken, zwaar op de hand worden. Dan ga ik soms juist minder spiritueel afstemmen, hoogstens uitrusten – want er moet nog zoveel gebeuren. Ik zou meer met rust, toewijding en afstemming willen leven. Met vuur van aandacht in het leven willen staan. Leven vanuit het hart, nu. De coachingsessies helpen me daarin. Dat wiel (medicijnwiel/ wiel van verandering) laatst, dat was fantastisch.

Ik leef vanuit een besef dat er een oeroud weten is over hoe te leven, waarom we hier zijn, hoe we vervulling en plezier kunnen vinden in het aangaan van wat we op ons pad vinden.
Ik begeleid voornamelijk vrouwen maar ook mannen in het terugvinden van hun aangeboren, natuurlijke wijsheid, zodat ze met meer energie, vertrouwen en zelfliefde met de uitdagingen van het leven om kunnen gaan en er hun authentieke bijdrage aan leveren.
Ieders eigen innerlijk weten is mijn grootste inspiratiebron om met mensen te werken. Van die eigen wijsheid en waarheid haal ik telkens weer stukjes naar boven en ik geniet ervan hoe verrast en vervuld mensen zijn als ze dat mee-maken.

IMG_20160524_142101
In september vertel ik meer over mijn nieuwe plannen. Een weekend Schiermonnikoog en meer over ‘De koffer’ (of hoe ik het ook ga noemen;-): een individueel traject op maat, in overleg samen te stellen op basis van jouw behoeften en vragen. Kom eens praten. Dan reizen we een stukje samen.

Nu al op de agenda
Zaterdag 17 september: Vrouwencirkel BinnensteBuiten; een inspiratiedag in een kring vrouwen op een prachtplek in de Ooij.(nog een paar plaatsen vrij)
Zaterdag 17 december: idem
Vanaf januari 2017 opnieuw: Jaartraining ‘ Vrouwenwijsheid aan de Rivier’ (aanmelden kan vanaf nu).
En zaterdag 15 oktober, samen met mijn echtgenoot, de workshop: ‘Bouw je eigen sjamanendrum’ (ook nog een paar plaatsen)
Kijk voor meer info op deze site, mail of bel me: rietvrooij@hetnet.nl/ 024 3229722

Eigenlijk en Hadikmaar en het geboortelijk bestaan

Laatst belandde ik, struinend door de uiterwaarden langs de Waal, bij een mooie oude dikke wilg. Met liefde en plezier noem ik zo’n boom dan ‘Grootmoeder Wilg’. Mijn hart gaat ervan open, als ik zo’n dijk van een aanwezigheid een naam geef. Zoals ze daar staat, stil en krachtig. Anders dan wij, zeker, maar zoveel meer dan een ding langs de kant van de weg. Graag laat ik mij bij het begroeten van bomen of het luisteren naar rivieren inspireren door de volkeren voor wie Grootmoeder Wilg, Broeder Eik en Zuster Rivier niet louter in Fantasia thuishoren, maar bij wie die naamgeving respect uitdrukt voor deze levensvormen. Hun verwantschap met ons, mensen, wordt door natuurvolkeren beleefd als dagelijkse realiteit.
Dit is een kwaliteit die ik graag in mezelf aanspreek. En het mooie is: als je het doet, ga je het voelen. Want ook hier geldt: wat je aandacht geeft, vermeerdert zich. Als ik ‘hi, Koe’ zeg onderweg, of ‘hé, Boterbloem, ben je daar al?’ fluister, dan ervaar ik mijn verbondenheid met ze. Ik heb me hierin jarenlang getraind, maar dan heb je ook wat: een bron van wijsheid en plezier. En steun.
‘Fake it until you make it’, geef ik vaak als motto mee aan wie wil leren de sjamaan in zichzelf te ontdekken en zich op deze laag wil openen voor ‘All our relations’ in de natuur.

Gekke Grietje voel ik me inmiddels niet meer als ik praat met de ganzen die overvliegen.  ‘Des te erger,’ mompelt Nuchtere Nela in mij… ‘jij ziet ze dus echt vliegen…’ Enfin. De een gaat bij zijn oma langs, een ander neemt de poes op schoot als hij troost zoekt of even bij wil komen. Ik ging op bezoek bij Grootmoeder Wilg. Om troost te zoeken en bij te komen. Waarvan dan wel? Ik voelde me opgesloten. Had last van Eigenlijk en Hadikmaar, twee krengerige figuren die meer dan eens in me ronddarren. De een port me om iets anders te doen dan wat ik doe, de ander vindt achteraf dat het anders gemoeten had. Lekkertjes zijn het… maar niet heus. Want weet je: de ene keer kramen ze onzin uit, de andere keer hebben ze gelijk. Eigenlijk. Vind ik dan. Achteraf…

Er gebeurde geen wonder aan de voet van Grootmoeder. Maar in contact met haar kwam er wel een stroom op gang, waarin ik weer voelde, dat ik kan kiezen. Dat ik weliswaar een hardnekkige groef in me heb waar ik vooral de zwaarte van het bestaan beleef en waarin ik me onderhevig voel aan onvermogen – in die groef draai ik dan rondjes, zonder dat ik het doorheb – maar dat ik toch echt telkens weer kan kiezen uit dat patroon te stappen. Hup!

‘Zij die de Waarheid weegt’ (de wijze vrouw van maart volgens indiaanse traditie) leert ons, dat wij zelf beslissen wat we willen leren. ‘Op het pad van groei pikt ieder de lessen op die hij of zij nodig heeft,’ zegt ze. ‘De verantwoordelijkheid voor het accepteren van deze lessen ligt bij onszelf. Nemen we deze verantwoordelijkheid, dan zullen we ons bevrijd voelen. Nemen we ze niet, dan voelen we ons belast.’

Ja. Zo word ik steeds weer uitgedaagd om in beweging te komen, op te staan, me niet neer te laten drukken door de lasten des levens. Keer op keer op keer. Hup! De nieuwe denker des vaderlands, de filosofe Marli Huijer, kwam met het mooie woord ‘geboortelijkheid’. Ze zegt dat mannelijke filosofen veelal bezig zijn met onze sterfelijkheid, maar dat de filosofe Hannah Ahrendt onze geboortelijkheid benoemde; het feit dat er steeds weer mensen geboren worden hoort net zo goed bij de menselijke conditie als het feit dat we doodgaan. Dus. Ook als individu zijn we geboortelijk, filosofeer ik verder. We worden telkens weer een beetje geboren. Keer op keer op keer. Als we ergens doorheen gaan, wakker worden, tot inzicht komen, ons bevrijd voelen. Geboortelijk leven. Ja, ik wil.
Met Eigenlijk en Hadikmaar zo nodig als strenge verloskundigen.

En met Grootmoeder Wilg als wijze vroedvrouw.

 

Meer lezen? Voor het nieuwetijdskindforum schreef ik onlangs het artikel: ‘Wie in balans is… staat stil’. (Zin om te reageren? Klik rechtsonder op het cijfer vóór ‘reacties’.)

Verhalenvertelster in de bocht

Verhalenvertelster is een veelzijdige vrouw. Ze gaf afgelopen maand aan elk van de vrouwen die de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ bij mij volgen een extra naam. Deze nieuwe naam wekte bij allemaal de innerlijke ‘Verhalenmaakster’ tot leven. In samenspraak met de natuur schreef ieder – tot haar eigen verbazing – zomaar een verhaal en bracht iets van zichzelf onder woorden dat ze zo nog nooit benoemd had. Met humor en mededogen voor zichzelf. Zonder drama. Precies zoals de ‘Clanmoeder’ van juni het ons aanraadt.boekje_veer_pen

Echte verhalen. Daar houd ik van. Zo houd ik er ook van om de diverse kanten van mezelf een naam te geven: Zelda Zeurkous, Handige Hanny, Kitty Kritiek, Wilde Wind… Een speelse manier om mezelf niet altijd even serieus te nemen, mezelf op te peppen of opnieuw uit te vinden…
Ook wie zonder deze hobby om eigen en andermans subpersonen alliterende namen te geven door het leven gaat, doet voortdurend iets met de Verhalenvertelster/ Verhalenverteller in zichzelf. Of we het ons nu bewust zijn of niet. Terwijl we ons leven leven, vertellen we onszelf namelijk ook het verhaal ervan. Door onze ervaringen te duiden, ze met elkaar in verband te brengen, maken we er immers een samenhangend geheel van. Zo geven we zin en betekenis aan wat ons overkomt, aan wat we meemaken en aan wat we creëren. Zo vertel of overdenk je vanavond jouw verhaal van deze dag, kun je overmorgen jouw verhaal van de afgelopen maand overzien, en het hele jaar door leef en ‘schrijf’ je jouw 2015.
Ons levensverhaal is er ook zo een. Terwijl het zich ontvouwt zijn we er als de kippen bij om er samenhang in te brengen. En is het je al eens opgevallen, dat je levensverhaal verandert in de loop van je leven? Niet alleen door wat erbij komt aan objectieve feiten, maar ook door hoe jij ertegenaan kijkt. Je verhaal groeit namelijk mee met je innerlijke ontwikkeling. Wat je over je jeugd vertelt of over je ouders, hangt samen met je veranderende bewustzijn en met jouw visie op oorzaak of gevolg. Je ordent en duidt onder invloed van wat jij voor waar aanneemt. Zo vertellen we onszelf dag in- dag uit het verhaal van ons leven.

Met plezier vertel ik je een stukje van het mijne, zoals ik het een poos geleden optekende …

De in het ganse land schitterende

FransvRooijSrMijn leven begon op de beste plek die er was. Het huis van mijn ouders stond op een steenworp afstand van de kerk en aan de overkant lag de Kalverschaar, een wei met koeien. In die driehoek van spiritualiteit, levende natuur en liefde landde ik, met het lichaam van een negenponder, om mijn aardse avontuur aan te vangen. De twee mensen die mijn vader en moeder werden, waren het meest geschikte ouderpaar dat ik had kunnen vinden. Ze vertoonden de ideale mix van kwaliteiten en tekortkomingen die ik me wenste voor mijn plannen. Met hen als bakermat zou ik helemaal aan mijn trekken komen om te leren wat er deze reis te leren viel – en te manifesteren natuurlijk. Want we komen niet alleen halen, maar ook wat brengen. Toch?

Alles klopte aan die twee. Hun familieachtergronden, wat ze deden voor de kost, hun lichamen met het DNA waarvan ik gebruik zou maken, hun karakters en hun lot. Ook de twee dochtertjes die ze al hadden, plus het jongetje dat vele jaren later zijn opwachting zou maken als mijn broertje, hoorden bij het ideaalplaatje waar ik naar op zoek was. Kortom, de omstandigheden en medespelers die mij vergezelden, vormden de perfecte voedingsbodem voor mijn bestaan als Riet van Rooij; ze zouden een gulle leverancier worden van het lief en het leed dat ik meende nodig te hebben.

RietjeInKinderwagenEn gij geleuft dè?! zou mijn moeder zeggen… Ja, ik geef het toe, ik bagatelliseer. De manier waarop ik mijn afkomst hier stuiterend van enthousiasme introduceer is op zijn minst overdreven en in elk geval een grove simplificatie van het mysterie van geboorte, bewustzijn, leven. Maar zit er misschien toch iets in? Is het idee dat er een groter zelf ten grondslag ligt aan ons aardse bestaan onwaarschijnlijker dan dat we volkomen willoos en onwetend in een willekeurige wieg belanden? Is de opvatting dat we louter producten zijn van onze ouders, generatie na generatie opkomend, blinkend en verzinkend, aannemelijker dan dat er een ruimere werkelijkheid bestaat?

Het begon al goed. Ik werd met de tang geboren. Thuis. In de jaren vijftig hadden huisartsen nog een verlostang in hun dokterstas. Maar goed ook, anders was het avontuur al afgelopen voordat het goed en wel begonnen was…
Enfin. Wordt hoe dan ook vervolgd.
De rest van het verhaal houden jullie nog tegoed. Mét het antwoord op de vraag waar die illustere titel vandaan komt…

N.B. Mijn jaartraining met alle dertien wijze maandvrouwen start weer in januari 2016. De eerste aanmeldingen komen al binnen. In de nieuwsbrief die in de maak is, kondig ik wat najaarsworkshops aan.
Hier alvast een vooruitblik:
Zaterdag 19 september:’Vrouwencirkel Binnenstebuiten; een dag voor jezelf in samenspraak met de natuur.’
‘De stille stem in de stad; innerlijk sjamanisme als hulpbron bij eigentijdse vragen en dilemma’s.’ een dag in de herfstvakantie
Schrijfplezier; Verhalenvertelster en de spiegels van je ziel.’; najaar

Interesse? Laat het me alvast weten.

Van ‘jaja’ tot ‘ja’ en een spirituele wc voor het ‘nee’

‘Zij die alles Liefheeft‘ is de wijze ‘maandvrouw’ van juli volgens de indiaanse spirituele traditie. ‘Loves all Things’.

OLYMPUS DIGITAL CAMERAJaja. Alles liefhebben. Ga er maar aanstaan. Dat past zo een-twee-drie niet in mijn menselijke maat. Maar aangezien die dertien maandvrouwen steeds weer verrassend aards en goed te pruimen blijken te zijn, ga ik ook deze weer nader verkennen. En met mij de vrouwen in mijn jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’.
In mijn begrijpen is de kwaliteit van deze ‘Clanmoeder’: ‘ja’ zeggen tegen wat er is. Maar daar hoort wat mij betreft bij, dat mijn ‘nee’ tegen wat ik niet verdragen kan er ook mag zijn. ‘Alles Liefhebben’ gaat niet over zoetsappig en sereen; het gaat over ‘ja’ zeggen tegen de menselijke conditie, de realiteit van ups en downs, van bewust worden door vallen en opstaan. Dat je doorlééft wat je op je bordje krijgt, de waarheid ervan accepteert en jouw antwoord erop zoekt en vormgeeft. Dat kan ook woede zijn. Of overgave. Niet-weten. Verdriet. Pas als dat er allemaal mag zijn, zonder je ergens in vast te bijten als de remedie tegen pijn, angst, frustratie, komt er ook ruimte voor genieten, blijdschap, dankbaarheid.
‘All our stories’, zegt spiritueel leraar Eckhart Tolle dan. En giechelt een beetje…

In het ritueel dat ik begeleidde op de dag van ‘Loves all Things’, nam ieder die dat wilde plaats in het midden van een cirkel – een van takjes gemaakte instant ‘medicijncirkel’ – en sprak de woorden: ‘Ik vergeef…’ En dan maar afwachten wat (en wie) er bovenkwam.
Daarna: ‘Ik vergeef mezelf…’ En als derde en laatste statement: ‘Ik ben dankbaar…’
Dat leverde ontroerende en verhelderende uitspraken en inzichten op. Een krachtig ritueel, in al zijn eenvoud. Wat het zo compleet maakte, was dat er ook dankbaar gebruik werd gemaakt van de ‘spirituele wc’ waar ik een plaatsje voor aanwees buiten de helende cirkel. Ieder die tijdens het ritueel gevoelens of gedachten kreeg die vergeving en dankbaarheid in de weg stonden, kon haar ‘shit’ vrijelijk uiten op die rituele wc. Daar kon boosheid zo nodig stromen, frustratie worden uitgekotst. Opluchting gaf dat. En waarachtigheid. In een goed ritueel is namelijk geen plaats voor schijnheilig vertoon van loze vergevingsgezindheid of knarsetandende dankbaarheid.
‘ “Als ik heel eerlijk ben…”,’ schreef een van de vrouwen later, ‘is een zinnetje dat ik vaak in mijn mond neem. Ik heb ontdekt dat dat zinnetje me helpt om te onderzoeken of het klopt wat ik denk en zeg.’
OLYMPUS DIGITAL CAMERADat ‘Zij die alles Liefheeft’ inspireert tot oprechtheid bleek ook uit een mailwisseling die spontaan ontstond tussen de vrouwen van de jaarkring onderling. ‘Ze is ook confronterend voor me, de Clanmoeder van deze maand, ‘schrijft Vrouw 1. ‘Ze gaat namelijk ook over de sensuele minnares… Pijnlijk, maar zo zie ik mezelf echt niet (meer).En toch speelt dit aspect onbewust door en heb ik mezelf gisteren een prachtige zwarte jurk gegund, een jurk waarin ik me vrouwelijk voel en een beetje sensueel…’
Vrouw 2 ontboezemt: ‘Om te horen tijdens de bijeenkomsten dat we allemaal het een en ander op ons pad krijgen ervaar ik tenminste als steun, – “hé, heb jij dat nou ook?” – dat gevoel van herkenning. Of “oké, zit jij daarmee; dat heb ik geloof ik al gehad.” Ook al spreek ik het niet uit. Ik kan dat vaak niet omdat ik me te “klein” voel of niet durf. Of omdat ik niks te zeggen heb omdat mijn man altijd en overal het woord neemt…’
En Vrouw 3, die ook vorig jaar de training deed, vertelt: ‘ “Zij die alles Liefheeft” is me dit jaar erg dierbaar. Vorig jaar kon ik haar absoluut niet toelaten. Als ik me goed herinner was het de moeilijkste en meest ingewikkelde maand, ik vond het verschrikkelijk. Nu kwam ze in de meditatie vooral veel liefde brengen, met haar prachtige elfengezicht en haar bontvellen en bontlaarzen aan. Niet zoetsappig, maar stralend en stevig. Dat beeld roep ik deze maand veel op, stevig staan vanuit een open, warme en liefdevolle houding. Ergens heb ik de opvatting dat wanneer ik me open en liefdevol opstel, ik gemakkelijk onderuit gehaald kan worden. Morgen heb ik een moeilijk gesprek op mijn werk met cliënten die behoorlijk rauw en boos binnenkomen, iedere keer als ik ze spreek. Het beeld van deze prachtige Clanmoeder met haar stevige bodem en ontvankelijke, liefdevolle hart neem ik dankbaar mee dat gesprek in. Wie weet blijf ik zonder probleem overeind terwijl ik echt naar deze mensen kan luisteren :-)’
N.B. De leeftijd van de hier aangehaalde vrouwen varieert van veertig tot zeventig.

Dat ‘het leven Liefhebben’ een dagelijkse beoefening is, komt wat mij betreft ook mooi tot uiting in een Boeddhistische ochtendgebed, uit te spreken in alle vier de windrichtingen:

  • Ik accepteer alles dat het mij in het leven toevalt.
  • Ik ben dankbaar voor wat mij in het leven toevalt.
  • Ik laat los en ga mee met de stroom van het leven.
  • Ik vertrouw erop, dat wat mij in het leven toevalt, goed voor me is.

Een pittig ochtendgebed… Maar pas als ik er ook mijn spiri-plee naast kan blijven gebruiken, of op zijn tijd een sceptisch ‘ja ja’ als onderstroom toelaat en mezelf dat vergeef, kom ik een beetje in de buurt van ‘Zij die alles Liefheeft’, de maandvrouw in geel. De kleur van de zon heeft ze. Omdat ook die alles en iedereen zonder onderscheid verwarmt en doet groeien…

Meer info over de eendaagse vrouwencirkel ‘Binnenstebuiten’ (19-9), medicijnwandelingen, Verhalenvertelster en schrijfplezier, over de nieuwe jaartraining ( januari 2016) en meer?
Zie mijn recente nieuwsbrief of rietvanrooij.nl

Woestijn onder de wol

Er zijn van die dagen dat ik mijn hoofd niet boven het maaiveld van repeterende gedachten van somberheid en kluistering uitgestoken krijg. Een dilemma over volgende stappen waar ik niet uitkom, een stagnerende prop in een voorheen stromende vriendschap, een oude pijn, opgestoken in een huidige relatie… Onzekerheid, verdriet, angst. Het kan van alles zijn. You name it.
Nou heb ik van horen zeggen dat gevoelens op zichzelf nooit lang duren. Als we er vol in zouden gaan, met heel ons hebben en houden NU toelatend wat we voelen – erdoorheen ademend bij wijze van spreken – dan gaat het weer voorbij en hervinden we onze kalme bron, altijd en onverstoorbaar aanwezig onder de woelige wateren van onze emoties. Het zijn onze gedachten die tot in lengte van dagen kunnen mekkeren en jeremiëren, rondjes draaiend om een pijnpunt heen of een verdrietlied steeds weer herhalend, dag in dag uit van voren af aan, weg van de naakte waarachtigheid van onze gevoelens.

Er zijn van die nachten dat ik er niet van slapen kan. Van een dilemma over volgende stappen waar ik niet uitkom, een stagnerende prop in een voorheen stromende vriendschap, een oude pijn, opgestoken in een huidige relatie. Je kent dat wel. In de donzigheid van een te warm dekbed wordt alles nog erger en uitzichtlozer. Een woestijn onder de wol. God, mijn God waarom heb je mij verlaten? Dat werk.
Laatst in zo’n nacht kwam ik op het lumineuze idee om een van mijn sjamaanse vrienden te hulp te roepen. Het klinkt misschien wat buitensporig als je een ander pad gaat, maar ik heb in de jaren die achter me liggen een hele menagerie aan krachtdieren om me heen verzameld die mij tot spiegel en steun dienen als ik een beroep op ze doe. Ik zou er een boek over kunnen schrijven… Maar nu nog even niet. Nu wil ik je een troostrijke ervaring met mijn krachtdier de zeearend vertellen. Hij zweeft altijd boven mijn kruin als ik me op hem afstem. De kwaliteiten die hij me laat zien zijn overzicht, en de verbinding van boven met beneden; hij vliegt en nestelt in de hoogte, zijn voedsel is beneden…

Verzuipend in de aardse lessen hier beneden – vol dilemma’s, stagnerende proppen, oude en nieuwe pijnen – maak ik verbinding met ‘mijn’ zeearend. Hij landt op mijn schouders, zet zijn klauwen op mijn blote huid, voorzichtig maar stevig, naast de stof van mijn t-shirt. Dan spreidt hij zijn vleugels en laat zich rustig, op de thermiek, naar boven zweven, mij met zich meevoerend, naakt. Want tijdens het opstijgen schudt hij mij zachtjes uit mijn kleren, die als een slordig hoopje op de grond achterblijven. Heerlijk is het, vrij. Naarmate we stijgen zie ik dat bergje kleren daar beneden liggen als een oud kloffie; het is geweven – weet ik – van wie ik dacht te moeten zijn en wat ik hoog meende te moeten houden. Een stapeltje oude gehechtheden, beperkende identificaties, uitgespeelde rollen, overbodig geworden doelen, storende stukjes ego en wat dies meer zij.
Bevrijd van al die ballast voel ik me alsmaar lichter, totdat de zeearend me zachtjes in zijn nest legt, hoog op een rots. ‘Hier kun je uitrusten,’ lijkt hij me te zeggen, ‘tot jezelf komen.’
Puur voel ik me, schoon. Alle zorgen daarbeneden zijn schouderophalend ver weg. Het is alsof ik van binnenuit een zacht licht verspreid.

Sinds die nacht draag ik die zeearendplek, hoog op die rots, met me mee. Het is een oord van troost voor me, als de schoonheid van de lessen die mijn ziel me hier beneden voorlegt – je weet wel: dilemma’s, proppen, pijnen – me ontgaat…
Is het daardoor dat ik gister zomaar, heel stil en intens, het verdriet dat me deze dagen parten speelt kon toelaten? Het duurde niet eindeloos, het zeurde niet, het schreeuwde niet. Gek genoeg leek het op dat zachte licht vanbinnen. Puur, levend, vertrouwend.

Het leven in een dag

Een Inuit-gezegde luidt:
Voor elke dag zijn er twee plannen – dat van mij en dat van het Mysterie.

Er zijn van die dagen, waarop de woorden van een oud volk of die van een jonge stadsplakker krachtiger in me rondzingen dan het verlangen om eigen woorden te vinden voor wat ik beleef aan schoonheid en troost.
Dat het verspreiden van toevallig gevonden woorden een geschenk kan zijn, bleek zojuist toen ik bovenstaand Inuit-gezegde teruglas in een update van een goede vriendin van me. Ik noem haar Dappervrouw. Onlangs kreeg ze te horen dat ze kanker heeft en ik stuurde haar het Inuit-gezegde. Ze leeft al lang naar de wijsheid die erin doorklinkt, maar gehuld in dit Eskimo-jasje was deze kijk op leven en lot hopelijk nieuw, voor troost en warmte. Dappervrouw gebruikt het gezegde nu als leidmotief in bange dagen. Ik heb groot respect voor de innerlijke kracht waarmee ze openstaat voor wat het Mysterie haar brengt en wat zij erop antwoordt, van dag tot dag. Met haar eigen plan.

Zelf had ik vanochtend helemaal geen plan. Stil werd ik wakker. Hoe anders toch, bedacht ik me, is ons mensenpad dan dat van een vlinder, die door al die stadia gaat van ei tot rups tot pop en zich dan ontvouwt als kleurrijke schoonheid met een levensduur van een dag of wat. Bij veel soorten is het één dagje paren en dan sterven. Gossiemijne. En dan wij: dag na dag, jaar in jaar uit, decennialang leven we, bezig te ontvouwen wie we zijn.
Lees ik vervolgens op een sticker boven de knop van een stoplichtregelpaaltje:
Een dag niet gestorven is een dag niet geleefd.
Daar blijf ik stil van.

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto