Van een eind hout met praatjes

Dertiende_2576_0103Met plezier stel ik je voor… mijn praatstok, afgelopen jaar gemaakt. Het bovenste, oranje stukje maakte ik naar aanleiding van ‘Zij die met verwanten spreekt’, de eerste van de dertien wijze maandvrouwen, dertien archetypes van wijsheid uit indiaanse overlevering. Elke maand voegde ik er een stukje aan toe in de kleur die hoort bij de vrouw-van-de-maand. Intussen werd de praatstok volop gebruikt in mijn jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, waarin ik met acht vrouwen een zaterdag per maand samenkwam om de ‘clanmoeders’ in onszelf te ontdekken en ze handen en voeten te geven in het dagelijks leven anno nu.
Iedere maand weer werd de stok om beurten opgepakt, bedachtzaam of kordaat. Het hier al zichtbare grijze bontje (dat bij de tweede maandvrouw hoort) werd volop geaaid terwijl de vrouw die aan de beurt was de juiste woorden zocht voor haar belevenissen. Stevig vastgehouden werd ie, of  lachend opgeheven, ontroerd teruggelegd.
Een praatstok is een attribuut dat in tijden van weleer door het indiaanse volk gebruikt werd als ‘de Oudsten’ in vergadering bijeen waren. Ieders wijsheid doet ertoe, iedere bijdrage is als een spaak van het wiel,  een cirkel die heelheid uitdrukt.
Doorgaans worden verhalen in een gezelschap kletspratend uitgewisseld. Elkaar aanvullend, invullend, bevestigend, bestrijdend. Zo’n praatstok helpt luisteren. En focussen. Als je de ‘talking stick’ vasthoudt, staat jouw verhaal centraal. De anderen zijn stil getuige. Met aandacht. Omdat ieder partje van de cirkel ertoe doet. Zo gebruikt, wordt zo’n ‘aaind hout’ – ik hoor het mijn moeder op haar Brabants zeggen – een ritueel voorwerp. Het is een hulpstuk tegen prietpraat, discussies en overbodigheden als: ‘Maar heb jij dan ook …?’ – vragen die meestal geen echte vragen zijn.
Alles wat de verzamelde vrouwen het afgelopen jaar met deze stok in de hand met elkaar hebben gedeeld – woorden, tranen, een lied, gelach, stilte – hebben hem opgeladen met energie. Verrijkt tot een stokje om door te geven.

Ook deze januari weer ben ik met een kring van negen vrouwen begonnen aan zo’n ‘maandvrouwenjaar’. ‘Zij die met Verwanten spreekt’ liet zich meteen kennen als ‘Bewaarster van het weer’, een van haar taken. Dat hebben we geweten…. Storm en regen vergezelden ons, ieder afzonderlijk struinend tussen de afgewaaide takken of staand aan de rand van het opspattende water van de Bisonbaai (het natuurgebied waar we het buitenwerk doen).
Het Weer… lekker belangrijk. Maar ieder had er haar ding mee. Een achterhaalde overtuiging,  een fijne herinnering, een uitdaging. Allemaal aangedragen door de wind. Of uit de hemel komen vallen met de regen. ‘Ik hoef me niet meer schrap te zetten, ik kan gewoon meebewegen,’ ontdekte een van ons opgetogen.
Hou me ten goede: ik ben echt niet zo’n blijo die fris en vrolijk naar buiten stapt als er boodschappen gedaan moeten worden bij waterkou of slagregen. En wie met mij op pad gaan zijn dat net zo min. Echt niet. Maar buiten zijn als het koud, nat, woest of druilerig is met aandacht, voelen wat de elementen doen, bevat voor mij alles waar het in het bestaan over gaat: aanwezig zijn in Dat Wat Is. ‘Ja’ zeggen.
Dat leert ‘Zij de met Verwanten spreekt’.
En nog heel wat meer.

Wil je de komende tijd een beetje meereizen door het jaar met de wijze maandvrouwen? Blijf me dan volgen op dit blog. Ik schrijf er minstens een keer per maand iets over.

Kijk hier voor een overzicht van de kwaliteiten en leringen van de maan(d)vrouwen. Hoe ik ermee werk proef je op de pagina over de Jaartraining en op die van de workshop Vrouwencirkel ‘Binnenstebuiten’.