Van èrremoei en overvloed

Het is net zoiets als dromen. Maar dan anders. Op de beelden heb ik geen invloed; het verhaal van zo’n vorig leven vertelt zichzelf. Ik ben, ik voel en weet dan in een andere laag van de werkelijkheid dan de alledaagse. Werkelijkheid? Wie zal het zeggen. Allemaal verbeelding? Vertel mij wat over de kracht van verbeelding… Wat ik aannemelijk vind, is dat de aarde een geheugen heeft. Dat alles wat zich er heeft afgespeeld, als een groot informatieveld om de planeet heen gedrapeerd ligt. En dat wij daar desgewenst uit kunnen putten om een ruimere kijk te krijgen op ons huidige geploeter op de vierkante meter. De Akashakroniek noemen ze haar ook wel, die bibliotheek van opgeslagen ervaringen.
Welnee, niks Cleopatra, Napoleon of de koningin van Sheba. Die beleef ik nooit als zijnde mijzelf wanneer ik afreis naar die dimensie. Gewone levens zijn het: een toegewijde onderwijzeres, een doorgewinterde vroedvrouw, ‘n geharde jager in het hoge noorden of ‘n plichtsgetrouw ambachtsman in Afrika.

Hoe dan ook, bij tijd en wijle ga ik daar te rade als zich weer eens een worsteling aandient waar ik ’s avonds mee naar bed ga en ’s morgens mee opsta; iets dat me kwelt en opport dat er innerlijk werk aan de winkel is. Zo ben ik van huis uit behept met de angst om niet op tijd aan het benodigde geld te komen om in mijn onderhoud te voorzien. De druk van het kleine ondernemerschap die mijn ouders hadden, herhaalt zich in mijn leven. Met vallen en opstaan zet ik me daarmee uiteen. Het is mijn mislukstuk, zal ik maar zeggen. Zo hebben we allemaal wel wat. Relaties, kinderwens, familie, you name it. Nou heb ik al ontiegelijk veel geleerd op dat worstelgebied van mij, maar de angst om door de mand te vallen als niet-geschikt-voor-deze-wereld, zit voor mij nog altijd aan werk-en-inkomen gekleefd. De keren dat ik piekerend langs een of ander bestelbusje-met-opschrift fietste, vol spijt dat ik niet ‘ook gewoon’ huisschilder was, een winkeltje had, spullen vervoerde… iets tastbaars, iets praktisch… Aaaarggghhhh, niet te tellen. Alsof dat garantie zou geven. Niet dus, ik weet het. Dat wankele basisvertrouwen zit dieper, maar zo gaat dat nou eenmaal met illusies van de categorie had-ik-maar en als-ik-nou.

Enfin. Laatst nam ik de gelegenheid weer eens te baat om, onder begeleiding van een collega eigentijds sjamaan, een serie ‘past lifes’ op te zoeken met een actuele vraag. Ik wilde ruimer zicht krijgen op de lessen die mijn mislukstuk nog voor me in petto heeft, dus ik ging op reis en nam als vraag mee: Hoe kan ik meer vertrouwen krijgen in de overvloed?
Het voert te ver om hier in geuren en kleuren te vertellen over wat ik allemaal beleefde. Dit is per slot een blog en geen boek. Maar wat er zoal naar voren kwam wierp zulke verrassend andere lichten op de zaak, dat ik de twee ervaringen die me het meest indringend zijn bijgebleven, hier graag in essentie overbreng.
Ik ben een Aziatische jongen; ik wil genezer worden. Via een oom lijk ik die kans te krijgen, mijn ambitie groeit. Dan, op zekere dag, krijg ik een heel zwaar ongeluk. Ik raak volledig verlamd of in coma. Mijn gewaarwording is, dat ik opgesloten ben in een totaal verstild lichaam. Het wonderlijke is, dat ik me intens bewust ben van de kracht van mijn wezen, in dat onmachtige lijf. Het voelt als een enorme rijkdom. Een overvloed van Zijn. (En het bijzondere is, dat ik in die hoedanigheid een helende werking heb op mijn omgeving! Kortom, ik ben – op een totaal onvoorspelbare manier – genezer geworden.)
In een ander leven ben ik een well-to-do dame met een hecht, gelukkig huwelijk. Dan, op zekere dag, sterft mijn echtgenoot en ik stort in een kloof van diepe rouw. Ik rouw zo intens, dat ik juist daarin ten volle ervaar dat ik leef. Ik maak er niks mooiers van dan wat het is, maar in dat diepe voelen, in die totale overgave aan mijn verdriet, beleef ik… overvloed.
Nederig en verrijkt stapte ik na deze innerlijke reizen terug in mijn alledaagsheid. Met wat meer vertrouwen in de overvloed van het leven zoals het is.

En mijn allerbeste wensen voor 2014 met een tekst die ik toegestuurd kreeg om te delen:

Rietje in bad 1955

Yesterday is history
Tomorrow is mystery
Today is a gift,
that’s why they call it
the present

[subscribe2]