Een griet aan de Geul… over zeven generaties

Vrouwe van de Ondergaande Zon was deze maand aan de beurt. Met hoofdletters nog wel… Voor wie zich verbaast of ergert over die hoofdletters in mijn teksten over de 13 wijze maandvrouwen. Ik verzin die niet zelf. Jamie Sams, de indiaanse schrijfster van De 13 Oorspronkelijke Clanmoeders, vertelt dat in de traditie van haar volk alles op aarde, of het nu een steen, een boom, een dier, een wolk, zon, maan of mens is, uitdrukkingsvormen van het Grote Mysterie zijn. Van het goddelijke – kun je ook zeggen. Wij aanbidden geen bomen of rotsen, zegt Jamie, maar we zien het goddelijke in elk deel van de schepping. De hoofdletters drukken respect uit voor de missie van alle levensvormen en van de liefde van het Grote Mysterie die erin besloten ligt, zegt ze.
Mooi, vind ik. Daar wil ik wel een hoofdlettertje aan wijden.

Die ondergaande zon van de ‘maandvrouw’ van september houdt onder meer de belofte in, dat er een toekomst is. Diezelfde zon komt immers elke dag weer op. Dat leven gaat maar door. Maar hoe die nieuwe dag eruit ziet, daar zijn wij de mede-creatoren van. Van de toekomst dus, die we vormgeven in elk nieuw nu. We dragen het gegeven dat er iets komt na nu, na vandaag, na dit jaar, na ons leven mee in ons bewustzijn. En in ons handelen, onze keuzes, onze angsten en verlangens.

Een P4238415.jpg-bomenrijkleinvan de ‘leringen’ van de Clanmoeder van de Ondergaande Zon is, zorg te dragen voor de behoeften van de komende zeven generaties. Oeps, da’s veel! Wat houdt dat in? Milieubewust leven is er natuurlijk een aspect van, maar hoe geef je zo’n levensles verder nog handen en voeten in je dagelijks leven?
In het kader van de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ (waarin elke maand een andere Clanmoeder centraal staat), verzon ik een opdracht: Schrijf een brief aan een jonge vrouw die zeven generaties na jou leeft. Wat zou je haar graag vertellen? Wat van jouw persoonlijke waarheid en wijsheid geef je graag door?
‘Dat het om liefde gaat’ vatte een de vrouwen in de jaarkring haar boodschap samen.
‘Dat één mens in het leven van een ander het verschil kan maken,’ benoemde een ander haar verworvenheid bondig en kort.
‘Dat we door de dingen in het leven héén moeten om wijs te worden. Als we jong zijn denken we vaak de wijsheid in pacht te hebben, maar pachten betekent zoiets als huren. Bezitten doen we hem niet, de wijsheid.’
‘Dat bij elke wijzende vinger van mij naar een ander, er drie vingers naar mezelf wijzen; hoe mijn oordelen me laten zien, wat voor werk aan mezelf ik te doen heb.’
Tot zover een kleine bloemlezing.

En ikzelf? Wat gun ik wel zeven generaties – en meer – aan wijsheid? Ik zou zo’n jonge vrouw, die in mijn verbeelding wat zit te mijmeren aan de oever van een rivier, willen vertellen ze haar eigen wijsheid in zich draagt. Dat is het belangrijkste dat ik te zeggen heb. En dat ze haar plezier en verdriet, haar vallen en opstaan en meer toe mag voegen aan alles wat er is. Dat ze daarvoor komt. Dat het haar geboorterecht is om te zijn wie ze is. Dat de kunst om het leven te leven in ons allemaal gezaaid is. En dat ze maar met haar aandacht hoeft af te dalen in de rivier vóór haar of die bloem naast haar of de wilg achter haar of de valk boven haar om thuis te komen in haar eigen diepte en die van het bestaan zelf. Dat ze mag vertrouwen, veranderen, leren, stralen, authentiek en vol passie en hoe het tegenwoordig ook allemaal heten mag. Over zeven generaties zullen ze wel lachen om die woorden van ons….
Ik leef en werk er NU mee. Ik geef, leer en geniet.
Maar hoe al het moois dat mijn hart me nu ingeeft bij die griet aan de Geul terechtkomt… zeven generaties na mij… ?
Laat ik dat maar loslaten. Vrij geven. Met de ondergaande zon mee…

P.S. Meer weten over wat ik zoal aanbied, vol passie en authentiek en wat die meer zij, zie mijn herfstaanbod, binnen en buiten, op mijn website. En natuurlijk vind je daar ook de data van nieuwe jaartraining van 2016, met de 13 wijze maandvrouwen, die 9 januari weer start. Derde editie. Zie rietvanrooij.nl