Verhalenvertelster in de bocht

Verhalenvertelster is een veelzijdige vrouw. Ze gaf afgelopen maand aan elk van de vrouwen die de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ bij mij volgen een extra naam. Deze nieuwe naam wekte bij allemaal de innerlijke ‘Verhalenmaakster’ tot leven. In samenspraak met de natuur schreef ieder – tot haar eigen verbazing – zomaar een verhaal en bracht iets van zichzelf onder woorden dat ze zo nog nooit benoemd had. Met humor en mededogen voor zichzelf. Zonder drama. Precies zoals de ‘Clanmoeder’ van juni het ons aanraadt.boekje_veer_pen

Echte verhalen. Daar houd ik van. Zo houd ik er ook van om de diverse kanten van mezelf een naam te geven: Zelda Zeurkous, Handige Hanny, Kitty Kritiek, Wilde Wind… Een speelse manier om mezelf niet altijd even serieus te nemen, mezelf op te peppen of opnieuw uit te vinden…
Ook wie zonder deze hobby om eigen en andermans subpersonen alliterende namen te geven door het leven gaat, doet voortdurend iets met de Verhalenvertelster/ Verhalenverteller in zichzelf. Of we het ons nu bewust zijn of niet. Terwijl we ons leven leven, vertellen we onszelf namelijk ook het verhaal ervan. Door onze ervaringen te duiden, ze met elkaar in verband te brengen, maken we er immers een samenhangend geheel van. Zo geven we zin en betekenis aan wat ons overkomt, aan wat we meemaken en aan wat we creëren. Zo vertel of overdenk je vanavond jouw verhaal van deze dag, kun je overmorgen jouw verhaal van de afgelopen maand overzien, en het hele jaar door leef en ‘schrijf’ je jouw 2015.
Ons levensverhaal is er ook zo een. Terwijl het zich ontvouwt zijn we er als de kippen bij om er samenhang in te brengen. En is het je al eens opgevallen, dat je levensverhaal verandert in de loop van je leven? Niet alleen door wat erbij komt aan objectieve feiten, maar ook door hoe jij ertegenaan kijkt. Je verhaal groeit namelijk mee met je innerlijke ontwikkeling. Wat je over je jeugd vertelt of over je ouders, hangt samen met je veranderende bewustzijn en met jouw visie op oorzaak of gevolg. Je ordent en duidt onder invloed van wat jij voor waar aanneemt. Zo vertellen we onszelf dag in- dag uit het verhaal van ons leven.

Met plezier vertel ik je een stukje van het mijne, zoals ik het een poos geleden optekende …

De in het ganse land schitterende

FransvRooijSrMijn leven begon op de beste plek die er was. Het huis van mijn ouders stond op een steenworp afstand van de kerk en aan de overkant lag de Kalverschaar, een wei met koeien. In die driehoek van spiritualiteit, levende natuur en liefde landde ik, met het lichaam van een negenponder, om mijn aardse avontuur aan te vangen. De twee mensen die mijn vader en moeder werden, waren het meest geschikte ouderpaar dat ik had kunnen vinden. Ze vertoonden de ideale mix van kwaliteiten en tekortkomingen die ik me wenste voor mijn plannen. Met hen als bakermat zou ik helemaal aan mijn trekken komen om te leren wat er deze reis te leren viel – en te manifesteren natuurlijk. Want we komen niet alleen halen, maar ook wat brengen. Toch?

Alles klopte aan die twee. Hun familieachtergronden, wat ze deden voor de kost, hun lichamen met het DNA waarvan ik gebruik zou maken, hun karakters en hun lot. Ook de twee dochtertjes die ze al hadden, plus het jongetje dat vele jaren later zijn opwachting zou maken als mijn broertje, hoorden bij het ideaalplaatje waar ik naar op zoek was. Kortom, de omstandigheden en medespelers die mij vergezelden, vormden de perfecte voedingsbodem voor mijn bestaan als Riet van Rooij; ze zouden een gulle leverancier worden van het lief en het leed dat ik meende nodig te hebben.

RietjeInKinderwagenEn gij geleuft dè?! zou mijn moeder zeggen… Ja, ik geef het toe, ik bagatelliseer. De manier waarop ik mijn afkomst hier stuiterend van enthousiasme introduceer is op zijn minst overdreven en in elk geval een grove simplificatie van het mysterie van geboorte, bewustzijn, leven. Maar zit er misschien toch iets in? Is het idee dat er een groter zelf ten grondslag ligt aan ons aardse bestaan onwaarschijnlijker dan dat we volkomen willoos en onwetend in een willekeurige wieg belanden? Is de opvatting dat we louter producten zijn van onze ouders, generatie na generatie opkomend, blinkend en verzinkend, aannemelijker dan dat er een ruimere werkelijkheid bestaat?

Het begon al goed. Ik werd met de tang geboren. Thuis. In de jaren vijftig hadden huisartsen nog een verlostang in hun dokterstas. Maar goed ook, anders was het avontuur al afgelopen voordat het goed en wel begonnen was…
Enfin. Wordt hoe dan ook vervolgd.
De rest van het verhaal houden jullie nog tegoed. Mét het antwoord op de vraag waar die illustere titel vandaan komt…

N.B. Mijn jaartraining met alle dertien wijze maandvrouwen start weer in januari 2016. De eerste aanmeldingen komen al binnen. In de nieuwsbrief die in de maak is, kondig ik wat najaarsworkshops aan.
Hier alvast een vooruitblik:
Zaterdag 19 september:’Vrouwencirkel Binnenstebuiten; een dag voor jezelf in samenspraak met de natuur.’
‘De stille stem in de stad; innerlijk sjamanisme als hulpbron bij eigentijdse vragen en dilemma’s.’ een dag in de herfstvakantie
Schrijfplezier; Verhalenvertelster en de spiegels van je ziel.’; najaar

Interesse? Laat het me alvast weten.