Totaal beveiligd ontbijten

HemelseAzorenZit ik net aan het ontbijt tegenover m’n echtgenoot, gaat de telefoon.
‘Met babbeldebabbelde-
babbel van Totaalbeveiliging. Hebt u even tijd?’
‘Voor totaalbeveiliging niet’ pareer ik ad rem.
‘Dan wens ik u een fijne dag,’ sterft haar montere stem weg als ik de verbinding verbreek.
Terwijl ik een volgende hap van mijn geitenyoghurt neem, hoor ik mezelf zeggen: ‘Ik bén al totaal beveiligd, want ik ben nergens bang voor.’
‘Hahaha,’ hikt Hans aan de overkant. ‘Dát had je moeten zeggen.’
Verwonderd bemijmer ik wat ik er daarnet zomaar uitflapte.
Dat ik nergens bang voor ben is echt niet waar; niks menselijks is mij vreemd. Maar toch… Ik had net bij het wakker worden een halfuurtje liggen lezen in Michael Newtons boek De zielenreis. Wat ik daarin lees over ons bewustzijn na de dood en wat we dan allemaal beleven en begrijpen, maakt dat ik me licht voel. Veilig, ja. En een deel van het Totaal van bestaansvormen en bewustzijnsfasen, waar mijn leven als Riet van Rooij een stukje van is.
Hoe een door kpn gechannelde verstoring van m’n ochtendritueel transformeerde tot een flits van Inzicht…
Ook wel eens zoiets meegemaakt?

Van ‘gaan in schoonheid’, dankbaarheid en wortelsoep

 

WortelsZo meteen ga ik boodschappen doen voor wortelsoep voor achttien personen. Voor twee groepen van acht vrouwen, met mezelf erbij negen, voor de lunch met soep in de kleur die hoort bij de eerste Clanmoeder, de ‘Wijze Vrouw’ van de maand januari.
Vrijdag komt de eerste kring, zaterdag de tweede. Voor  ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’, jaartraining derde editie.
Nee, ik ben niet van plan om ook in 2016 mijn columns op te hangen aan deze cyclus van dertien wijze archetypes, maar trouw aan de afspraak met mezelf, rond ik deze serie af met een terugblik op mijn decembermaand met Lofprijzende, dankzeggende Vrouw. ‘Gives Praise’ was aan de beurt, ‘the mother of all acts of thanksgiving and keeper of abundance’ en meer.
Dankbaar ben ik. Voor heel veel. Twee volle groepen die een jaar met mij op pad willen langs de rivier, letterlijk en figuurlijk, om de vrouwenwijsheid in zichzelf en elkaar boven water te krijgen. Voor – laatste nieuws!-  het feit dat zich een uitgever heeft gemeld die m’n boek Zwanger met hart en ziel opnieuw wil uitgeven… Ach, er is zoveel om dankbaar voor te zijn.
Toch gaat de wijsheid van deze maandvrouw niet over verguld zijn met uitgekomen wensen, succes of geluk in de loterij. Ze leert ons om een innerlijke houding van dankbaarheid te ontwikkelen. Met een dankbare instelling maken we ruimte voor overvloed, zegt ze. Ze leert ons dankbaar te zijn voor de uitdagingen op ons pad, hoe moeilijk ook, omdat deze ons ertoe aanzetten om onze innerlijke kracht te ontwikkelen.

Wie voor deze wijsheid mooie woorden voor vond, is Hans Korteweg. Hij schrijft – in zijn boek
Zonder Einde:

Dankbaarheid, dat is het mooiste woord voor het verleden dat ik ken. Dankbaarheid komt als ervaren wordt dat de obstakels van het verleden bedding blijken te zijn van de stroom die in het nu uitmondt.
Dankbaar wordt erkend dat het niet voorzien was en dat het toch gebeurd is en dat het zeer goed is.
Dankbaarheid geef je. Het is niet iets dat je overkomt. Ook vertrouwen geef je. Vertrouwen is een toekomst die brengt wat nodig is precies zoals het nodig is. Om te kunnen vertrouwen dien je discipline op te brengen om geen dreiging te projecteren op het leven wat voor je ligt. Vertrouwen is wat komen gaat begroeten als hulp. In vertrouwen ben je met open armen.  
Leven tussen het losgelaten verleden en de niet ingevulde toekomst is er nu de mogelijkheid tot volledige expressie. Levend tussen dankbaarheid en vertrouwen is er liefde.

Daar ben ik even stil van. Wat een geweldige boodschap anno 2016. Ik noem geen namen en waarommen. We weten allemaal hoe hard we dit juist nu nodig hebben.

Een nieuwjaarswens die ik ontving, handgeschreven nog wel, maakte me zacht en dankbaar. Waar zat ‘m dat in? Ik gaf hem door op facebook, sommigen kenden hem al – het is een indiaans gebed,  ‘blijft mooi’ – maar er was iets mee, iets dat mijn hart liet zingen. Dit is de tekst:

May the sun light your path, warm your heart and bring you new energy.
May the moon softly restore you by night.
May the wind always be at your back, the breeze blow new strength into your being and the rain wash away your worries.
May you always walk in beauty.

Nu weet ik het. Ik voel dat ik al best veel lééf met wat mij erin toegewenst wordt. En hoe dankbaar ik ervoor ben dat ik dat verworven heb.
Ooit kreeg ik de raad van een leraar, om elke ochtend bij het wakker worden te danken voor de dag. Dus niet voor de nacht die voorbij is. En ook niet om te doen alsof ik een of andere blijo ben die elke morgen als het zonnetje in huis haar dag begint, maar om de kunst te beoefenen van het dankbaar zijn als innerlijke houding. Dankbaarheid als uitgangspunt. Tjonge, daar heb ik moeite zat mee gehad. En nóg natuurlijk, ik ben nog lang niet heilig… Maar weet je wat? Ik ga die indiaanse wenstekst eens ‘vertalen’ in wat ik bedoel:

Dankbaar ben ik dat de zon mijn pad verlicht, mijn hart verwarmt en me nieuwe energie brengt.
Dankbaar ben ik dat de maan me ’s nachts zachtjes heelt.
Dankbaar ben dat ik de wind altijd in de rug heb, dat een zachte bries mijn wezen nieuwe kracht inblaast en dat de regen mijn zorgen wegwast.
Dankbaar ben ik dat ik ga in schoonheid – dat ik het mooie kan zien in alles.

Dat dus.
En de dertiende maandvrouw tot slot  – zij maakt de cirkel rond   – is ‘Zij die haar visioen wordt’.
Ik bedoel maar. Hoe we  ons oude zelf los kunnen laten en in ons eigen visioen kunnen stappen. Onze gerealiseerde droom. Dat het een keuze is eenvoudigweg te zijn. En dat telkens als we ons visioen realiseren, een nieuw visioen ontstaat. Met een ruimere blik.
En nu de keuken in, voor mijn oeraardse wortelsoep. Want na de voltooiing van elke cyclus… begint het allemaal weer van voren af aan. De maandvrouw van januari is aan de beurt.

Dank jullie wel voor het meewandelen, het afgelopen jaar.
Commentaar, vragen, reacties of kritiek ontvang ik met plezier. Ik zal wat komt – of niet – zo dankbaar mogelijk aanvaarden;-)

N.B. Die uitverkoopactie van Zwanger met hart en ziel gaat dus nog even door, zolang de voorraad strekt. Dus grijp je kans. Verderop in het jaar krijgt het een andere jas en een normale boekenprijs….

 

 

 

Van ’n hooglopende vrouw en ’n fierverlegen popje

Eerlijk gezegd word ik al moe als ik nog eens overlees welke kwaliteiten de ‘maandvrouw’ van de afgelopen novembermaand me voorspiegelde.
‘Walks Tall Woman’ is in de traditie van de Noord-Amerikaanse indianen de ‘Fiere Vrouw’, het toonbeeld van Gezondheid, Uithoudingsvermogen en Fysieke Fitheid… Van innerlijk Leiderschap, leiden door een Voorbeeld te zijn, het bewandelen van Nieuwe wegen… Van Persoonlijke Onberispelijkheid en nog zo wat.
‘Moeder van Volhouden’ heet ze zelfs… toe maar.
OLYMPUS DIGITAL CAMERAIk realiseer me nu pas dat ik met twee fiere benen in de valkuil ben getrapt die dat rechtopgaande vrouwmens groef in het bos waar ze eerder zo fris en fit in rondrende… Voor zichzelf groef ze die, maar dus ook voor ons. Of in elk geval voor mij.

Dankzij mijn vorige blog belandde ik opeens in de handel. Van m’n eigen boek dus. Hartstikke mooi, maar administratief was het een gekkenhuis.
Daarnaast grillige avonturen rond de aanmeldingen voor mijn jaartraining van 2016, waar nu ineens zoveel vrouwen aan mee willen doen, dat er een wachtlijst is en er hoogstwaarschijnlijk een tweede kring komt, op vrijdagen. Hartstikke fijn, maar organisatorisch een hele herejé.
Enfin. Niet zeuren, Fiere Vrouw.

Het mooie en rijke van dit maandvrouwenpad is, dat er vele lagen in te ontdekken vallen. Zo ook in deze ‘novembervrouw’. Zij lijkt ons – zie haar rijtje kwaliteiten – op te jagen en ons perfectionisme te voeden, alles up-up-up, maar dat lijkt maar zo. Als Walks Tall Woman (in het verhaal dat Jamie Sams in haar boek De dertien Oorspronkelijke Clanmoeders over deze ‘maandvrouw’ vertelt) erbij neervalt, als ze voelt hoe moe ze is en haar gevoelens laat stromen, zijn de vrouwen die een voorbeeld aan haar nemen opgelucht. Gelukkig, zij is ook gewoon een mens! Geen onfeilbaar altijd up-up-up rondrennend wezen, maar eentje dat verdriet kent, haar kwetsbaarheid ontdekt, en zich – juist daardoor – verbonden voelt met anderen. Net als wij.
Fiere Vrouw leert ons dan ook de balans te vinden tussen al dat mooie sterke in onszelf en onze menselijke maat. Ze leert ons onze kwetsbaarheid te eren en leert ons de Kracht van Zelfmededogen kennen. Ze beseft wat het inhoudt als we ons hartsverlangen de leiding geven. En zo wordt ze uiteindelijk ‘De Beschermster van alle vormen van Innerlijke Kracht’. De ene dag rent ze topfit door de velden, de andere dag weet ze dat ze binnenin moet zijn om dat wat zich daar roert, aandacht te geven.
Zacht voor zichzelf.
Tempo slak.
Ken je dat verhaal van die Française die al jaren in Nederland woonde tot ze ontdekte dat wij elkaar ‘Lang-zal-ze-leven’ toezingen en niet – wat zij steeds verstond –‘Langzamer-leven, Langzamer-leven, Langzamer-leven in de gloria.’
Is dat geen mooi Wijze-Vrouwenlied?

Naast al mijn fiere, dóórgaande en voorbeeldige gedragingen van afgelopen maand 😉 ontdekte ik onder de vleugels van Fiere Vrouw hoe heerlijk ik het vind om met lapjes en naald en draad te prutsen. Ik maakte een StokPoppetje voor mijn kleindochter en dat bracht de balans terug in een overladen maand. Onder het pure plezier van het maken.
Dat belooft wat voor het komende jaar. Ik ga – geloof ik – vanaf januari met lapjes en naald en draad op pad met die dertien Wijze Maandvrouwen.

Van een vernietigend oordeel en een lintje

‘Geachte mevrouw Van Rooij,’ luidt de aanhef van de brief van ‘mijn’ uitgever. ‘Betreft: vernietiging restvoorraad.’ En dan: ‘Tot onze spijt moeten wij u mededelen dat wij wegens stilgevallen verkoop besloten hebben uw boek Zwanger met hart en ziel definitief op te ruimen… De omloopsnelheid te laag geworden… Voorraadkosten niet langer rendabel…’
PA038676.jpgweb-klein

‘Zij die het Web weeft’ is de wijze maandvrouw van de afgelopen oktobermaand. Ze is de ‘clanmoeder’ van de Scheppende Kracht… en van de Vernietiging!
‘Schepping en vernietiging brengen altijd nieuwe ideeën voort,’ vertelt ze ons…

Ik wist het al, hoor, het zat eraan te komen. Begin van het jaar liet mevrouw Gottmer me al weten dat ze me naar de ramsj wilde overhevelen. Ik vond De Slegte of boekenkraam.nl wel een waardige laatste fase van een boek dat in 1999 voor het eerst uitkwam en nadien nog een tweede leven van drie drukken kreeg bij een volgende uitgever – inclusief een cd met door mij ingesproken visualisaties voor verstilling en contact met het ongeboren kind. Er zijn duizenden exemplaren van verkocht, doorgeschoven en uit de bieb geleend. Zo’n tienduizend lezers lazen het. Ik mag niet klagen.(‘Nee, dat mag dan nie… ‘ zegt Theo Maassens’ typetje Henk van den Tillaart dan. Een veelvuldig geciteerde quote hier ten huize, als we wel willen klagen, maar het onze eer te na vinden om het voluit te doen…;-)
Alle gekheid op een stokje: zeker toen ik hoorde dat ook De dertien Oorspronkelijke Clanmoeders van Jamie Sams in de ramsjfase is beland – terwijl het barstensvol eigentijdse wijsheid zit waar ik met liefde en plezier mijn jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ op baseer – vond ik het een eervolle uitzwaai. Ramsj zegt niks over de waarde van de inhoud.

‘Omdat verkoop via een van de ramsjkanalen geen oplossing biedt,’ vervolgt Gottmer ´zijn wij voornemens de restvoorraad te laten vernietigen… Pijn in het hart… onafwendbaar…’
Gossie. Terwijl ik afgelopen maand nog van een kersverse oma te horen kreeg dat haar dochter zo blij was geweest met mijn boek, verwacht de commercie mijn ‘geesteskindje’ ook voor een prikkie niet meer kwijt te raken. Een realiteit die me plaatst in de tijd. Een pionier was ik, zeggen ze, met mijn benadering van zwangerschap als tegelijk oeraards en hoogst spiritueel; inmiddels ben ik een grootmoeder. De boodschap is blijkbaar, in de vorm die ik eraan gaf, volbracht. Nieuwe mensen, woorden en vormen gaan het tijdloze weten wat ongeboren kinderen zijn naar buiten brengen. En hoe hartverwarmend en verruimend het uitpakt als we ook onszelf opvatten als zielen met een lichaam als tijdelijke behuizing, in plaats van als willekeurige schepsels met tijdelijke hersenen als hoogste instantie.
Weemoedig lees ik verder: ‘… U in de gelegenheid stellen een gewenst aantal exemplaren af te nemen.’ Met tot slot: ‘Omdat vernietigen van een restvoorraad een niet- omkeerbare handeling is (in vertaling: weg-is-weg) verzoek ik u ons ook te mailen als u geen boeken wenst.’

Ik heb nog niet gemaild. Ik houd wel van vernietiging. Eens in de zoveel tijd bekruipt mij, levenslang al, het verlangen om alles op te doeken: mijn opgebouwde gedachtegoed weer af te breken, mijn zelfgesponnen leidraden door te knippen.
Als een lintje waarmee je een nieuw terrein opent.
Zo radicaal hoeft het dan bij nader inzien meestal toch weer niet, en al helemaal niet in samenspraak met een boekversnipperaar, maar wat ik wel graag mee de maand uit neem is dit: ‘Wie wil scheppen moet de ideeën loslaten waarin hij zichzelf heeft opgesloten.’ Connie Palmen schrijft dit in haar prachtige nieuwe roman Jij zegt het.
Zij zegt het. Wijze vrouwen zijn van alle tijden.

Boek Zwanger met Hart en Ziel

 

P.S. Wie voor een paar euro (‘uitslag- en verzendkosten’ ) nog een exemplaar wil van Zwanger met hart en ziel, voor eigen gebruik of voor een nostalgische terugblik op vroegere zwangerschappen. Of om cadeau te doen aan dochter of schoondochter… Klop gerust bij me aan.
Ik spaar wel wat exemplaren van de vernietiging.

Een griet aan de Geul… over zeven generaties

Vrouwe van de Ondergaande Zon was deze maand aan de beurt. Met hoofdletters nog wel… Voor wie zich verbaast of ergert over die hoofdletters in mijn teksten over de 13 wijze maandvrouwen. Ik verzin die niet zelf. Jamie Sams, de indiaanse schrijfster van De 13 Oorspronkelijke Clanmoeders, vertelt dat in de traditie van haar volk alles op aarde, of het nu een steen, een boom, een dier, een wolk, zon, maan of mens is, uitdrukkingsvormen van het Grote Mysterie zijn. Van het goddelijke – kun je ook zeggen. Wij aanbidden geen bomen of rotsen, zegt Jamie, maar we zien het goddelijke in elk deel van de schepping. De hoofdletters drukken respect uit voor de missie van alle levensvormen en van de liefde van het Grote Mysterie die erin besloten ligt, zegt ze.
Mooi, vind ik. Daar wil ik wel een hoofdlettertje aan wijden.

Die ondergaande zon van de ‘maandvrouw’ van september houdt onder meer de belofte in, dat er een toekomst is. Diezelfde zon komt immers elke dag weer op. Dat leven gaat maar door. Maar hoe die nieuwe dag eruit ziet, daar zijn wij de mede-creatoren van. Van de toekomst dus, die we vormgeven in elk nieuw nu. We dragen het gegeven dat er iets komt na nu, na vandaag, na dit jaar, na ons leven mee in ons bewustzijn. En in ons handelen, onze keuzes, onze angsten en verlangens.

Een P4238415.jpg-bomenrijkleinvan de ‘leringen’ van de Clanmoeder van de Ondergaande Zon is, zorg te dragen voor de behoeften van de komende zeven generaties. Oeps, da’s veel! Wat houdt dat in? Milieubewust leven is er natuurlijk een aspect van, maar hoe geef je zo’n levensles verder nog handen en voeten in je dagelijks leven?
In het kader van de jaartraining ‘Vrouwenwijsheid aan de rivier’ (waarin elke maand een andere Clanmoeder centraal staat), verzon ik een opdracht: Schrijf een brief aan een jonge vrouw die zeven generaties na jou leeft. Wat zou je haar graag vertellen? Wat van jouw persoonlijke waarheid en wijsheid geef je graag door?
‘Dat het om liefde gaat’ vatte een de vrouwen in de jaarkring haar boodschap samen.
‘Dat één mens in het leven van een ander het verschil kan maken,’ benoemde een ander haar verworvenheid bondig en kort.
‘Dat we door de dingen in het leven héén moeten om wijs te worden. Als we jong zijn denken we vaak de wijsheid in pacht te hebben, maar pachten betekent zoiets als huren. Bezitten doen we hem niet, de wijsheid.’
‘Dat bij elke wijzende vinger van mij naar een ander, er drie vingers naar mezelf wijzen; hoe mijn oordelen me laten zien, wat voor werk aan mezelf ik te doen heb.’
Tot zover een kleine bloemlezing.

En ikzelf? Wat gun ik wel zeven generaties – en meer – aan wijsheid? Ik zou zo’n jonge vrouw, die in mijn verbeelding wat zit te mijmeren aan de oever van een rivier, willen vertellen ze haar eigen wijsheid in zich draagt. Dat is het belangrijkste dat ik te zeggen heb. En dat ze haar plezier en verdriet, haar vallen en opstaan en meer toe mag voegen aan alles wat er is. Dat ze daarvoor komt. Dat het haar geboorterecht is om te zijn wie ze is. Dat de kunst om het leven te leven in ons allemaal gezaaid is. En dat ze maar met haar aandacht hoeft af te dalen in de rivier vóór haar of die bloem naast haar of de wilg achter haar of de valk boven haar om thuis te komen in haar eigen diepte en die van het bestaan zelf. Dat ze mag vertrouwen, veranderen, leren, stralen, authentiek en vol passie en hoe het tegenwoordig ook allemaal heten mag. Over zeven generaties zullen ze wel lachen om die woorden van ons….
Ik leef en werk er NU mee. Ik geef, leer en geniet.
Maar hoe al het moois dat mijn hart me nu ingeeft bij die griet aan de Geul terechtkomt… zeven generaties na mij… ?
Laat ik dat maar loslaten. Vrij geven. Met de ondergaande zon mee…

P.S. Meer weten over wat ik zoal aanbied, vol passie en authentiek en wat die meer zij, zie mijn herfstaanbod, binnen en buiten, op mijn website. En natuurlijk vind je daar ook de data van nieuwe jaartraining van 2016, met de 13 wijze maandvrouwen, die 9 januari weer start. Derde editie. Zie rietvanrooij.nl

© Copyright Riet van Rooij - Theme by Pexeto